Rahmən və Rahim Allahın adı ilə

Qullarını mumin və kafir olaraq vəsfləndirib hər birinə layiq olduğunu verən və aləmlərə rəhmət olaraq rəsullar göndərən Allaha həmd, göndərdiyi rəsulların ən şərəflisi Muhəmmədə salat və salam olsun. Mövzuya olan ehtiyacı nəzərə alaraq AbdulQadir bin AbdulAzizə məxsus olan “Əl Cami Fi Təlabi İlmiş-Şərif” kitabından bu bölümü tərcümə etdik. Özündən başqa fayda verən olmayan Rəbbim faydalı etsin. Bu risalədəki hədəf iman-küfr ayrımının əhəmiyyətini anlatmaqdan ibarətdir. Bu bölümdə verilmiş fiqhlə bağlı olan məsələlərin geniş açıqlanması hədəfdən yayınmaya səbəb olacağından burada detalları zikr etmədik. Burada keçən Fiqhi məsələlərlə yaxından tanış olmaq istəyənlər fiqh kitablarının müvafiq bölümlərinə baxa bilərlər. Qəlblərimizi iki barmağı arasında çevirən Allaha həmd olsun! 

Müşriklərə dostluq göstərmək üç şəkildədir:

1-Həm zahiri həm də batini anlamda onlarla uyğunluq içində olan və onların dediklərini edən, onlara meyl edib onları könüldən sevən bir kimsə İslamdan çıxmış və kafir olmuşdur, ikrah altında olsun və ya olmasın bir şey dəyişməz; çünki o hər baxımdan kafir və müşrikləri mənimsəməkdə və onlarla uyğunluq içində hərəkət etməkdədir.

Allah (c.c.) bu kimsələr haqqında belə deyir: “...lakin qəlbdən küfrə razı olanlara Allahın qəzəbi tutar və onlar şiddətli bir əzaba düçar olanlar!” (Ən Nəhl 16/106).

2-Görünüşdə müşriklərə qarşıymış kimi olarkən, qəlbən onları sevən kimsə də kafirdir. Bu kimsə görünüşdə İslam ilə əməl etdiyindən dolayı malını və canını güvənlik altına almış olur; fəqət əslən münafiqdir.

3-Qəlbən onlara qarşı olmaqla birlikdə, görüntüdə onlara qatılan kimsələr. Bunlar üçün iki durum vadır:

a-insanın işgəncəyə tabe tutulması ya da ölümlə təhdid edilməsi vəziyyətdə (ikrah altında) zahirən kafir və müşriklərə müvafiqlik etməsi caizdir. Ancaq görüntüdə bu cür davranarkən qəlbinin imanla dolu olması və əllərindən qurtulduğu anda imanını açıqlaması gərəkir. Necəki eyni durum Ammar bin Yasirində başına gəlmişdir. Bunun üzərinə bu ayət nazil oldu: “Qəlbi imanla dolu olduğu halda inkara zorlanan istisna, kim iman etdikdən sonra Allahı inkar edərsə...” (Ən Nəhl 16/106.).

Uca Allah belə buyurur: “...Ancaq kafirlərdən gələ biləcək bir təhlükədən çəkinməniz başqadır...” (Ali İmran 3/28.).

İbn Kəsirdə Ali İmran surəsində bu ayəti təfsir edərək buna diqqət çəkmişdir.

b-qəlbən onlara qarşı olmaqla birlikdə, sırf liderlik məqamını qorumaq üçün, malına, ölkəsinə ya da oğul-uşaqlarına zərər gəlməsindən qorxduğu üçün ya da bunun kimi şeylər səbəbiylə görüntüdə onlara (müşriklərə) müvafiqlik etməsi küfrdür, belə edən kimsə də mürtəddir. Müşrik və kafirlərə qarşı içdən-içə nifrət duyması, onları sevməməsi özünə bir yarar saxlamaz. Uca Allah bu cür kimsələr haqqında belə buyurur: “Bu (əzab) ona görədir ki, onlar dünyanı (fani dünya malını) axirətdən (axirət nemətlərindən) üstün tutmalarına və Allahın kafirlər topluluğuna hidayət verməməsindən ötrüdür.”( Ən Nəhl 16/107.).

Onları küfr işləməyə sövq edən şey cəhalətləri, kinləri ya da batili sevmələri deyildir. Onları belə bir sona götürən şey, dünyanı seçmələri və dünyanı axirətdən üstün tutmalarıdır. Bir çox kimsənin üzr olaraq irəli sürdüyü şeylər, şeytanın onları aldatması və batili bəzəkli göstərməsindən başqa bir şey deyildir. Bunun səbəbi, şeytanın dostlarının, bu cür kimsələri əsli olmayan qorxularla qorxutmalarıdır. Bu cür davrananlar, görüntüdə müşriklərə müvafiqlik göstərmənin caiz olduğunu, onlara boyun əymək üçün bu qorxuların yetərli olduğunu qəbul edib bunu cahil xalqa gerçək bir ikrah (zorlama) halı kimi göstərməyə çalışdılar. Halbuki alimlər, gerçək zorlamanın mahiyyətini açıqlamışlar.

Şeyxul İslam ibn Teymiyyə (r.h) belə deyir: “Məzhəblərin bu məsələdəki görüşlərini və insana edilən zorlamanın şiddətinə görə ikrahın fərqli olduğunu açıqladıqdan sonra bunu da bildirək ki; Hibə və bənzəri məsələlərdə keçərli olan zorlamalar, küfr sözlərini söyləyə bilmək üçün yetərli qəbul edilməz.

Əhməd bin Hənbəl (r.h) in də bir çox yerdə dəlilləriylə bidirdiyi kimi: İkrah sözlə olduğunda keçərli olmayıb ancaq küfrə zorlanan kimsənin əziyyət və işgəncəyə tabe tutulması və ya azaldığının sərhəd çərçivəsinə alınması kimi durumlarda keçərlilik qazanır. Əhməd bin Hənbəlin bildirdiyi dəlillərdən biri budur: Əgər bir qadın, özünü boşamasından ya da pis müamələdə olmasından qorxduğu üçün ərinə mehrini bağışlayarsa, qadının bundan dönməyə haqqı vardır. Çünki əri qadını zor altına salmışdır. Bu durumda boşanma qorxusu və ya pis müamələ görəcəyi əndişəsi, onun üçün keçərli bir zorlama qəbul edilir. Ancaq bu kimi durumlar küfr işləmək üçün ikrah sayılmaz. (Tağutun ordusuna əsgər olmaqda bu sonuncuya aiddir. Tağutun ordusuna əsgər gedənə ikrah sayılmaz).

Yenə əsir olan bir kimsənin, kafirlərin onunla, evlənmək istədiyi insanın arasına girərək, onun evlənməsinə əngəl olacaqlarından qorxması da bu kimsənin küfr sözü söyləməsini mübah etməz.

Yekun etmək gərəkirsə: Sadəcə sözlə edilən basqı altında küfrü gərəkdirən bir sözü söyləmək caiz olmayıb ancaq işgəncə, döyənə və ya öldürmə kimi feli təhdidlərlə caizlik qazanır. Çünki sadəcə sözlə edilən basqı zorlama sayılmaz. Daha öncə də ifadə edildiyi kimi: Kafirlərin özü ilə xanımı arasında bir əngəl törətmələri də bir zorlama deyildir. Bu gerçəklər anlaşılıb xalqın içində olduğu durum göz önünə tutulduğunda, Rəsulullahın (s.a.s) bu hədisi daha da anlam qazanacaqdır:

“İslam qərib başladı, yenə başladığı kimi qəribliyə dönəcəkdir.”( Müslim iman: 232, Tirmizi iman: 13, ibn Macə fitən: 51, Darimi Rikak: 43, Əhməd: 1/398, 4/73).

Müsəlmanın dinini açığa vurması:

Burada insanın dinini açıqca yaşaması məsələsi üzərində durulacaqdır. (İnşəAllah)

İnsanların çoxu; Bir kimsənin, əgər kəlimeyi şəhadəti söyləyə bilir, beş vaxt namazını qıla bilir, məscid və camaata gedib-gəlməsinə mane olunmursa, müşrik ya da mürtədlərin arasında yaşaya biləcəyini zənn etməklə böyük bir xətaya düşməkdədir.

Bilindiyi kimi küfrün növləri və qismləri vardır. Bunların bir qismi daha öncəki səhifələrdə ələ alınmışdı. Hər kafir tayfasının, öz dönəmlərində yayğın olan küfr növlərini rədd etmədikcə dinini yaşamış olmaz. Müsəlman olan bir kimsə kafirlərə qarşı düşmənliyini açıqca elan edərək, onlarla bağlarını kəsmək zorundadır (məcburiyyətindədir). Əgər içində olduğu toplum şirk içində isə, müsəlmanın vəzifəsi (üzərinə düşən) bunların yanında tövhidi açıqca elan edib, onları şirkdən çəkindirmək, saxlamaq xəbərdarlığı edərək, onlardan qorunmalıdır. Əgər içində olduğu toplum, peyğəmbərliyi inkar edən bir küfr toplumu isə, bu durumda ediləcək şey, Rəsulullahın (sav) Allahın Rəsulu olduğunu və ona uyulması gərəkdiyini açıqca söyləməkdir. Əgər onların küfrü namaz qılmamalarıdırsa, topluluq içində namaz qılaraq onlara da namaz qılmalarını əmr etməkdir.

Əgər, müşriklərə dostluq göstərmələri və onlara itaət etmələri səbəbiylə küfrdədirlərsə, onlara qarşı düşmənçiliyini (düşmənliyini) bildirməli, onlarla bağ və əlaqələrini kəsməlidir.

Xülasə: Bir kimsə, birlikdə yaşamaqda olduğu kafirlər arasında dinini açıqca yaşamadıqca, onlarla bağlarını kəsmədikcə dinini yaşamış sayılmaz. Çünki özünün küfrünə səbəb ola biləcək şeylərdən qoruna bilməsi üçün, onlara qarşı düşmənliyini açıqca ortaya qoyaraq, onlardan uzaqlaşması şərtdir. Bu səbəblə müşriklər, Rəsulullah (s.a.v.) üçün belə deyirdilər. “Dinimizi ayıblayır, oğullarımızla alay edir, ilahlarımıza dil uzadır.”

Allah (c.c) belə buyurur: “De: Ey insanlar! Əgər mənim dinim barəsində şübhəyə düşmüsünüzsə, (bilin ki) mən Allahdan başqa ibadət etdiklərinizə ibadət etmərəm. Ancaq sizin canınızı alacaq Allaha ibadət edirəm. Mənə möminlərdən olmaq əmr edilmişdir.” “Və: Hənif (şərik qoşmayanlardan) olaraq üzünü dinə çevir və qətiyyən müşriklərdən olma, Allahdan başqa, sənə nə bir xeyir, nə də zərər verə bilən şeylərə ibadət etmə! Əgər belə etsən, şübhəsiz ki, özünə zülm edənlərdən olarsan! Deyə buyurulmuşdur.”( Yunus 104-106.).

Allah (c.c) Rəsulullaha (s.a.v.) belə deməsini əmr etmişdir: “Ey insanlar! Mənim üzərində olduğum din haqqında şübhə edirsinizsə, bilin ki mən sizin üzərində olduğunuz batil dindən uzağam; Sizin dininizlə mənim bir bağım yoxdur (əlaqəm yoxdur). Çünki Rəbbim mənə, mumin olmam və müşriklərdən üz çevirməmi əmr etdi.”

Uca Allah belə buyurur: “De: “Ey kafirlər! Mən sizin ibadət etdiklərinizə (tağutlarınıza, ilahlarınıza) ibadət etmərəm! Siz də mənim ibadət etdiyimə (Allaha) ibadət etməzsiniz! Mən sizin ibadət etdiklərinizə (Tağutlarınıza, ilah tutduqlarınıza) ibadət edən deyiləm! Siz də mənim ibadət etdiyimə ibadət edən deyilsiniz! Sizin öz dininiz var, mənim də öz dinim!”( Əl Kəfirun 1-6.).

Allah (c.c) Rəsuluna (s.a.v.) bunu söyləməsini əmr etmişdir: “Sizin hal-hazırda üzərində olduğunuz dinlə mənim heç bir əlaqəm yoxdur. Mən o dindən uzağam. Siz də Mənim üzərində olduğum dindən uzaqsınız.”

Burada əsl vurğulanmaq istənən nöqtə; Onların küfr üzərində olduqlarının elan edilməsidir. Kafirlərdən və onların dinlərindən uzaq; olunduğu açıqca bildirilməlidir. Kim Rəsulullaha (sav) tabedirsə, mütləq bunu söyləmək zorundadır (məcburiyyətindədir). Dinini açıqca yaşaması bu cür davranmasına bağlıdır. Rəsulullahın (sav) əshabı bu şəkildə əməl etdiklərindən dolayı müşriklər tərəfindən işgəncə və zülmə uğradıldılar. Bu səbəblə Rəsulullah (sav) əshabının Həbəşistana hicrət etməsinə izn verdi. Əgər, müşriklərə qarşı səssiz qalmalarına bağlı bir rüsxət tapılsaydı (olsaydı), onlara tanımadıqları bir yerə hicrət etmələrini əmr etməzdi. Siyər qaynaqlarında (Rəsulullah (sav) in həyatı haqqında yazılmış həyat kitabları) açıqlandığı kimi, Yəmamə xalqı mürtəd olduğu zaman Xalid bin Vəlid (r.a), onlara iki yüz atlını avanqard olaraq göndərdi və “Xalqdan kimə rastlaşsanız, yaxalayın” dedi. Gedən atlılarda, Məcaa ilə birlikdə 23 adam yaxaladılar. Məcaa, Xalidə yetdikdə dedi ki: “Ey Xalid! Sən də bilirsən ki, Mən Rəsulullah (sav) həyatda ikən Öz yanına gəldim və İslam üzərinə Ona (sav) beyət etdim və mən bu gün də əvvəl də din üzərində olduğum şey üzərəyəm. Müseyləmə bizim qəbiləmizdən çıxmışdır ancaq Allah (c.c) belə buyurur: “Hər kəsin qazandığı günah ancaq özünə aiddir...” Əl Ənam 6/164.

Bunun üzərinə Xalid (r.a) ona belə dedi: “Ey Məcaa! Sən bu gün əvvəl üzərində olduğun şeyi tərk etsən Yəmamə xalqının ən hörmət olunan adamı olduğun halda, səssiz qalaraq bu yalançının işinə riza (razılıq) göstərdin. Mənim gəldiyimi öyrəndiyin üçün belə danışırsan. Sən səssiz qalmaq surətiylə Müseyliməni və gətirdiklərini qəbul etdin. Bu sənin üçün əsla bir üzr deyildir. Sən danışacağını danışdın. Səmamə və Yəşkuri də danışdılar; Fəqət qəbul edilmədi. Əgər “Mən qövmüm adına qorxdum (onlara görə qorxdum)” deyirsənsə, bu durumda mənə gələ və ya bir elçi göndərə bilməzdinmi?” Bunu üzərinə Məcaa: “Ey ibn Muğirə! Bütün bunları bağışlamayacaqsanmı?” dedi. Xalid də: “Canını bağışlasamda, səni salmaram.” Dedi.

Bütün bunlar göstərir ki; Küfr şəhərində yaşayan bir kimsə, orada dinini açıqca yaşaya bilir, onların kafir olduğunu çəkinmədən söyləyə bilir, onlarla bağlarını kəsir və onların özünün düşmənləri olduğunu hayqırırsa dinini qorumuş olur. Əgər bunları edə bilmirsə açıqca dinini yaşayan sayılmaz.

Mustazaf (acizlər) kimdir?

Bu bölümdə mustazafın (acizin) mənası və kimlərə mustazaf deyiləcəyi üzərində duracayıq (inşəAllah) Zira günümüzdə özlərinə alim deyənlər belə “mustazaf” məsələsiylə bağlı olaraq böyük yanlışlıqlara düşməkdədirlər. Allah (c.c) belə buyurur: Sizə nə olub ki, Allah yolunda və: "Ya Rəbbimiz! Bizi əhalisi zalım olan bu şəhərdən çıxart, bizə Öz tərəfindən bir himayəçi təyin et, bizə Öz tərəfindən bir yardımçı təyin et!"– deyən zəif kişilər, qadınlar və uşaqlar uğrunda vuruşmursunuz?” Ən Nisə 4/75.

Ayətdən anlaşıldığına görə: Məkkədə olub belə bir istəkdə olan bu kimsələr, əslində orada qalmağı istəmir və özlərini oradan çıxarması üçün Allaha (c.c) dua edirdilər. Bu səbəblə bu kimsələr üzrdədirlər. Ayət, Məkkədə çarəsizlik içində olan bu kimsələrin, Məkkəli müşriklər tərəfindən zülmə uğradıldıqlarını və bu zalım qövmə qarşı özlərinə sahib çıxacaq və qoruyub himayə edəcək bir vəli göndərilməsini istədiklərini bildirməkdədir. Çünki bu kimsələr gerçəkdən gücsüzdürlər. Allah (c.c) belə buyurur: “Yalnız hicrət etməyə yol və çarə tapmağa qadir olmayan aciz kişi, qadın və uşaqlar müstəsnadır.” Ən Nisə 98. Bu ayətdə də aciz və çarəsizlərin durumu ələ alınmışdır ki, bunlar gerçəkdən zavallı və bir yol tapa bilməyən kimsələrdir.

İbn Kəsir deyir: “Müşriklərin əlindən qurtulmayanlar, gücləri olsa belə necə bir yol izləyəcəkləri bilməyənlərdir. Bunun üçündür ki, haqlarında: -Və çarə tapmağa qadir olmayan... Buyrulmuşdur.”

İkrimə də: “Bunlar Mədinəyə gedə bilməyəcək durumda olanlar, buna bir yol tapa bilməyənlərdir.” Demişdir.

Mucahid də bunu: “Yol tapa bilməyənlərdir” deyə buyurmuşdur.

Yekun olaraq: “Mustazaf; aciz və gücsüz olduqları üçün müşriklərin arasından çıxa bilməyib onlarla bir arada yaşamaq zorunda olanlar deməkdir. Bununla birlikdə bunlar: “Ya Rəbbimiz! əhalisi zalım olan bu şəhərdən (Məkkədən) kənara çıxart, bizə öz tərəfindən mühafizəçi göndər, yardımçı yolla!” Ən Nisə 4/75. Deyirlər və bir yol tapa bilmirlər.

Durumu bu cür olanlar haqqında Allah (c.c) belə buyurur: “Ola bilsin ki, Allah onları əfv etsin. Allah əfv edəndir, bağışlayandır!” Ən Nisə 99.

Fəqət müşriklərin ölkəsində olan kimsələr, oradan çıxa biləcək durumda isələr, buna gücləri yetdiyi halda sadəcə vətən sevgisi, mal, coluq-çocuq və yaxınlarına olan aşırı düşkünlükləri onlara əngəl olursa, bu üzr deyildir. Allah (c.c) belələrini üzrlü qəbul etməmişdir. Uca Allah belə deyir: “Mələklər öz nəfslərinə zülm edənlərin (kafirlər içərisində qalıb hicrət etməyənlərin) canlarını alarkən (onlar) deyəcəklər: Siz nə işdə idiniz? Onlar söyləyəcəklər: Biz yer üzərində zəif (aciz) kəslər idik. (Mələklər də onlara:) Allahın torpağı geniş deyildimi ki, siz də hicrət edəydiniz? –deyəcəklər. Onların sığınacaqları yer Cəhənnəmdir. O necə də pis yerdir!” Ən Nisə 4/97.

Bu ayət, Cəlaleyn təfsirində: “Müşriklər arasında iqamət edənlər” deyə təfsir edilmişdir.

İbn Kəsir (r.h) də belə söyləyir: “Bu ayət ümumidir. Gücsüz və zəif olmayıb hicrət etməyə gücləri yetən; Fəqət hicrət etməyib müşriklərin arasında iqamət etməyə davam edən hərkəsi içinə alır. Bu kimsələr haram işləməkdədirlər. Orada qalmaları dinlərini ayaqda tutmaq üçün deyildir. Zatən ayətdən bunun mümkün olmadığı anlaşılmaqdadır: “Mələklər öz nəfslərinə zülm edənlərin (kafirlər içərisində qalıb hicrət etməyənlərin) canlarını alarkən (onlar) deyəcəklər: Siz nə işdə idiniz? Onlar söyləyəcəklər: Biz yer üzərində zəif (aciz) kəslər idik. (Mələklər də onlara:) Allahın torpağı geniş deyildimi ki, siz də hicrət edəydiniz? –deyəcəklər. Onların sığınacaqları yer Cəhənnəmdir. O necə də pis yerdir!” Ən Nisə 4/97.

Səmura bin Cundubdan (r.a) Rəsulullah (sav) belə buyurdu: “Kim bir müşriklə bərabər qalır, onunla birlikdə oturarsa, o da onun kimidir.” (Əbu Davud; Cihad:170)

İbn Əbu Hatəm rəvayət edir ki, Abbas, Aqil və Nofəlin əsir düşmələri üzərinə, Rəsulullah (sav) Abbasa belə demişdir: “Özün və qardaşın oğlu üçün fidyə ödə.” O da: “Ey Allahın Rəsulu! Biz Sənin qiblənə doğru namaz qılmırıqmı? Sənin gətirdiyin şəhadəti gətirmirikmi?” dedi. Rəsulullah (sav) belə buyurdu:

“Ey Abbas! Siz çəkişdiniz, dolayısıyla düşmən qəbul edildiniz.” Dedi . Sonra da:

“Allahın torpağı geniş deyildimi ki, siz də hicrət edəydiniz?” ayətini oxudu.”

Burada əsil anladılmaq istənən “Mustazaf” kəliməsinin sərhədləridir (hüdudlarıdır).

“Mustazaf”: Gerçəkdən çarəsiz qalıb bir yol tapa bilməyən və: “Ya Rəbbimiz, bizi əhalisi zalım olan bu şəhərdən kənara çıxart, bizə öz tərəfindən mühafizəçi göndər, yardımçı yolla!” Ən Nisə 4/75. Deyə yalvaranlardır.

Vətənini yaxınlarını, ailəsini və malını üzr göstərənlərə gəlincə, bunların keçərli heç bir üzrü yoxdur. Bunların özlərini mustazaf qəbul etmələri boş bir quruntudan ibarətdir. Üzləri Allah (c.c) və Rəsulu (sav) qatında (yanında) keçərli deyildir. Necə ki Allahın (c.c) şəriətini gərəyincə bilən elm əhli də onların üzrlərini qəbul etməmişdirlər.

Hazırlayandan:

Fayda:

1)Ayədə bildirildiyi kimi əgər, Müqəddəs sayılan bir torpaqdan Məkkədən hicrət etmək lazım gəldisə elə isə o biri torpaqlardan hicrət etmək daha vacibdir.

2)Yalnızca müşriklərin şəhərində istədikləri kimi qalaraq “Məndə, Allaha dua edirəm ki, bir mühafizəçi göndərərək məni bu şəhərdən çıxartsın” deyən kimsələrin üzrü keçərli deyildir. Çünki ayədə bildirildiyi kimi üzrləri qəbul olunanlar bir yol tapa bilməyənlərdir. Elə isə bu duanı edənlər daim cəhd göstərib bir yol aramalı və öz niyyətlərinin sadiqliyini Allah yanında sübuta yetirməlidirlər. Lakin onların müşrik ölkələrində yerlərini rahatlayaraq geniş yerlər, torpaq sahələri alaraq sanki ölənə qədər orada yaşayacaqlar. Kimi evlər tikib daha da bərk yapışmaları, heç olmasa bacardıqlarını edib yol tapılana qədər və axtardıqları müddətdə (oda əgər axtarırsalar) mücahid ailələrinə gedib baş çəkməməkləri hələ yardım etmələrini demirəm, bahalı miniklər alıb yalnız ticarət işlərində istifadə etmələri niyyətlərinin quruca bir iddia olmasının əyani bir sübutudur. Əgər bunun üzərinə tövhid əhli ilə bir yerdə olmayaraq cəhmiyyə, murciə, mürtəd kimilərlə bir arada olmalarını gələriksə, o zaman vəziyyət daha da qəti bir durum olar.

3)Evi, miniyi və s. Olduğu yol tapıldığı halda “Mən aciz kimsəyəm imkan tapa bilmirəm” deyən kimsələrin üzrləri keçərli deyildir. Hətta onların bahalı evlər tikmələri və ya almaları onları sataraq Allah yolunda hicrətə qalxmalarına mane oldu. Uca Allah buyurur: “Həqiqətən, hiylə qurdular, Mən də (hiylələrinə qarşı) onlara cəza verirəm. Elə isə kafirlərə möhlət ver! Onlara azacıq möhlət ver!” Ət Tariq 15-17.

4)Kimisidə hərdən mücahid ailələrinə təsəddüq edən lakin hicrətə qalxmağa imkanı olduğu halda zaman yetişdiyi an çıxmayaraq yerə qaxılar küfr ölkəsindən ayrılmaq istəməz və elə zənn edərki artıq hicrətə çıxmamağa bir üzr qazanmışdır. Beləliklə doğrudan-doğruya dini saxlamaq közü əldə tutmaq kimi çətin olacaq qiyamətin əlamətindən olan hədisin bizlərə yetişdiyinin şahidi oluruq. Bütün belə kimsələrin üzrləri keçərli deyildir və batil iddialardan ibarətdir. Uca Allah deyir: “İnsanlar içərisində elələri də var ki, iman gətirmədikləri halda: “Biz Allaha və axirət gününə iman gətirdik”,-deyirlər. Onlar elə güman edirlər ki, Allahı və muminləri aldadırlar. Bilmirlər ki, əslində ancaq özlərini aldadırlar. Onların ürəyində mərəz var. Allah onların mərəzini daha da artırar. Yalan dedikləri üçün onlar şiddətli bir əzaba düçar olacaqlar! Onlara: “Yer üzündə (küfr və günah işlədərək, muminləri aldadaraq) fəsad törətməyin!”- dedikdə: “Bizim işimiz ancaq yaxşılıq etməkdir”,-deyə cavab verirlər. Bilin ki, onlar fəsad törədəndirlər, lakin (bunu) dərk etmirlər. Onlara: “Başqaları (Mühacir və ənsar) iman gətirdikləri kimi siz də iman gətirin!-deyildiyi zaman (öz aralarında): “Biz də səfehlər kimi iman gətirək?”-deyə cavab verirlər. Bilin ki, səfeh onların özləridir, lakin (bunu) bilmirlər. Onlar muminlərlə qarşılaşdıqları zaman: “Biz də (sizin kimi) iman gətirdik”,-deyirlər. Halbuki öz şeytanları ilə təkbətək qalanda: “Biz də sizinləyik, biz ancaq istehza edirik”,-deyirlər. Allah da onlara (dünyada və axirətdə) istehza edər və (dünyada) onlara o qədər möhlət verər ki, öz zəlalətləri içində şaşqın qalarlar. Onlar doğru yol əvəzində zəlaləti satın almış kəslərdir. Onların ticarəti xeyir gətirmədi və haqq yolu da tapmadılar. Əl Bəqərə 8-16.

Ayədən bəlli olurki; Uca Allah hər bir kəsin, mühacir və ənsar kimi iman gətirmələrini istəyir, yəni; Hicrət etmək və cihad etmək . Allah bu cür iman gətirənlərdən razıdır. Münafiqlər isə hicrət edənlərə və Allah yolunda cihad edənlərə səfeh deyərlər lakin Allah Özü o münafiqləri səfeh adlandırır. Həmçinin öncə bildirir ki onlara Allaha asi olaraq, əmrlərindən qaçaraq fəsad törətməyin deyildikdə onlar: “Biz yaxşılıq etmək üçün belə edirik” bəhanələriylə Allahın əmrlərindən üz çevirərlər. Lakin Uca Allah onları bu fellərinə görə fəsad törədənlər adlandırır. Həmçinin münafiqlər mühacir və ənsarla qarşılaşdıqda “Bizdə sizin kimi iman gətirdik” deyər, lakin özləri kimilərinin yanlarına qayıtdıqda “Biz sizinləyik, möminlərə istehza edirik” deyərlər. Elə buna görədir ki, Uca Allahda onlara istehza edərək seçdikləri hicrətsiz, cihadsız bir yol olan adlandırdıqları imanda o qədər möhlət verər ki, şaşqınlıq içində qalarlar. Allah bizləri qorusun!

Hicrət

Hicrət bu ümmətə qiyamətə qədər fərzdir

Rəsulullah (sav) belə buyurmuşdur: “Tövbə qapısı qapanmadıqca, hicrət yolu qapanmaz, günəş batdığı yerdən doğmadıqca tövbə qapanmaz.” (Əbu Davud, Cihad: 2, Əhməd: 1/192.)

Ənəs (r.a), Rəsulullahdan (sav) belə rəvayət etmişdir: “Müşriklərin atəşindən yararlanaraq aydınlanmayın.” (Əhməd: 3/99, Nəsai, Zinət: 51.)

İbn Kəsir, bu hədislə bağlı olaraq belə deyir: “Evlərinizi onlara yaxın tikməyin, onlarla birlikdə yaşayaraq bir arada olmayın. Əksinə onlardan uzaqlaşın və müşriklərin ölkələrindən hicrət edin.”

Rəsulullah (sav) belə buyurmuşdur: “İkisinin atəşləri birbirinə görünməsin.” (Əbu Davud, Cihad:95, Nəsai Qasəmə: 27.)

Başqa bir hədisdə də belə buyurulur: “Kim müşriklərlə bərabər olar, onlarla birlikdə yaşayarsa, o da onlar kimidir.” (Əbu Davud, Cihad: 170).

Allah (c.c) belə buyurur: “Mələklər öz nəfslərinə zülm edənlərin (kafirlər içərisində qalıb hicrət etməyənlərin) canlarını alarkən (onlar) deyəcəklər: Siz nə işdə idiniz? Onlar söyləyəcəklər: Biz yer üzərində zəif (aciz) kəslər idik. (Mələklər də onlara:) Allahın torpağı geniş deyildimi ki, siz də hicrət edəydiniz? –deyəcəklər. Onların sığınacaqları yer Cəhənnəmdir. O necə də pis yerdir!”” Ən Nisə 4/97.

İbn Əbi Hatəmin rəvayətinə görə, ibn Abbas (r.a) belə demişdir: “Məkkə xalqından bəzi kimsələr müsəlman olmuşdu. Fəqət müsəlman olduqlarını gizli saxlayırdılar. Müşriklər, Bədr günü onlarıda savaşa getməyə zorladılar. Bunlar da savaşa qatıldılar və bəziləri savaş əsnasında öldürüldülər. Bunun üzərinə müsəlmanlar “Bu müsəlman qardaşlarımız bizə qarşı savaşmağa zorlandılar, onlar üçün Allahdan məğfirət diləyin” dedilər. Bunun üzərinə Ən Nisə surəsinin 97 ayəti nazil oldu”.

Hazırlayandan: Ey müsəlmanlıq iddiasında olanlar, bizdə iman gətirdik söyləyənlər məcaz deyildir əsl həqiqətdir, qəflət yuxusundan daha ayılın! Əsgərliyə getməkdə özünü müsəlman görmək istəyən hər bir kimsəyə üzr yoxdur. Belə kimsələr hicrət etməyə daha çox məcburdurlar. Özünü tövhid əhli adlandıran kimsəyə tağutun ordusuna getmək heç yaraşmaz. Qalan müsəlmanların da borcu belə kimsələrə köməklik göstərib hicrətə çıxartmaqdır. Allah müsəlman topluluğunu şirkdən və küfrdən qorusun!

Dahhak bu ayətlə bağlı olaraq belə deyir: “Ayət, Məkkədə qalaraq hicrət etməyən və Rəsulullahın (sav) yanında yer almayan bir qism münafiqlər haqqında nazil oldu. Bunlar Bədr günü müşriklərlə birlikdə çıxdılar və savaşda vuruldular.”

İbn Kəsir bunu Dahhakdan rəvayət etdikdən sonra belə deyir: “Bu ayət müşriklər arasında oturmağa davam edən hər kəsi qapsayar (əhatə edər). Çünki bunlar hicrətə gücləri yetdiyi halda, müşriklərin arasında qalarlar. Elə buna görədir ki, müşriklərin arasında dinlərini yaşama imkanları ola bilməz. Beləliklə öz nəfslərinə zülm etmiş, özlərini yazıq günə qoymuş...

Bu hərəkət icma ilə haram qəbul edilmişdir. Çünki ayətdə Mələklər öz nəfslərinə zülm edənlərin (Məkkədə kafirlər içərisində qalıb hicrət etməyənlərin) canlarını alarkən... buyurulmuşdur.

Şeyxin ailəsinə; Bir kimsənin ticarət məqsədiylə kafirlərin ölkəsinə yolçuluq etməsinin caiz olub-olmadığı soruşulduqda belə cavab vermişdir: “Əgər bir kimsə getdiyi yerdə dinini açıq bir şəkildə yaşaya biləcək və müşriklərə dostluq göstərməyəcəksə caizdir. Necəki səhabələrdən bəziləri (məs: Əbu Bəkr,r.a) belə səfərlər etmişlər, Rəsulullah da (sav) buna qarşı çıxmamışdır.”

Əgər getdiyi ölkədə dinini açıqca yaşayamayacaq və müşriklərə qarşı düşmənliyini açıqca göstərə bilməyəcəksə kafir ölkələrə getməsi caiz deyildir. Bunun qadağan olduğunu göstərən bir çox hədis və alimlərin görüşləri vardır. Allah (c.c) müşriklərə düşmənlik göstərməyi fərz qılmışdır. Əgər bir yerdə bu şərtlər yerinə gətirilə bilməzsə, oraya getmək caiz deyildir.

Bunun qadağan olduğunu göstərən bir çox hədis və alimlərin görüşləri vardır. Allah (c.c) müşriklərə düşmənlik göstərməyi fərz qılmışdır. Əgər bir yerdə bu şərtlər yerınə gətirilə bilməzsə, oraya getmək caiz deyildir. Çünki kafir və müşrik şəhərlər yolçuluq etmək, insanı yavaş-yavaş onları mənimsəməyə və onların etdiklərini xoş qarşılamağa aparır. Bu gerçəyi kafir şəhərlərə köç edən müsəlmanlarda görmək mümkündür.

Sual: Bir müsəlmanın ticarət niyyətilə, müşriklərin simvollarını və əməllərini açıqca ortaya qoyduğu yerlərə getməsi caizmidir?

Cavab: Bu sualın cavabı da bir öncəki kimidir. Aralarında heç bir fərq yoxdur. Əgər bir müsəlman hər hansı bir şəhərdə dinini açıqca yaşaya bilmirsə, oraya yolçuluq etməsi caiz deyildir.

Sual: Bir-iki ay kimi qısa bir zamanda, daha uzun bir zaman qalmaq arasında bir fərq varmıdır?

Cavab: Qısa və ya uzun zaman qalmaq arasında bir fərq yoxdur. Zaman istər qısa olsun, istər uzun olsun, əgər müsəlman orada dinini açıq bir şəkildə yaşaya bilmirsə, müşriklərə qarşı düşmənliyini açıqca ortaya qoymursa (nümayış etdirmirsə) və oradan çıxa bilmə gücü də varsa, orada bir gün belə qalması caiz deyildir.

Sual: İslamı qəbul edib dinini və müsəlmanları sevən və müşriklərə kin bəsləyən bir insan düşünün. Bu adamın yaşadığı yerin camaatı (insanları) açıqca İslama qarşı tövr (hal, tərz, vəziyyət) ortaya qoymuş, müsəlmanlarla mücadələ edir, onlarla savaşır, ailələrinə rahatlıq vermir. Bu adam bütün bunlara rəğmən sırf ölkəsindən ayrılmaq ona ağır gəldiyi üçün ya da bunun kimi üzrlər səbəbiylə hicrət etməzsə müsəlman qala bilərmi?

Cavab: Bu durumda olan adam, müşriklərin arasında dinini açıqca yaşaya bilir, dinə görə onlarla olan bağlarını qoparır, onların inanclarından heç bir şeyi mənimsəmir, onların kafir olduqlarını qəti bir dillə bildirə bilirsə, müşriklər də, dini, əqrabaları, malı ya da başqa bir şey mövzusunda onu fitnəyə soxmur, və basqı da etmirsə bu adama kafir hökmü verilməz. Ancaq bu kimi adamlar hicrət edə bilmə gücünə sahib olduqları halda hicrət etməyib müşriklərin arasında ölərlərsə, “Mələklərin öz nəfslərinə zülm edənlərin (Məkkədə kafirlər içərisində qalıb hicrət etməyənlərin) canlarını alarkən...” Ən Nəsə 4/97-98. Ayətlərinin qapsamına (əhatəsinə) girmələrindən qorxulur. Çünki Allah (c.c) sadəcə bir çarə və yol tapa bilməyənləri üzrlü saymışdır. Ancaq günümüzdə belə kimsələr olduqca azdır. Çünki müşriklər, belələrini ümumiyyətlə aralarında çox barındırmazlar. Belə kimsələri ya öldürür ya da ölkələrindən atarlar.

Ancaq hicrət etmək üçün bir üzrü olmadığı halda müşriklər arasında qalmağa davam edən, özünün də onlardan biri olduğunu çəkinmədən söyləyən, “Sizin dininiz də haqqdır, İslam dini də” (Fərqli bir nüsxədə “İslam dini batildir”) deyən bir kimsə qəlbən İslam inancına sahib olsa da kafir və mürtəddir. Çünki sırf dünyanı axirətə tərhic etdiyi üçün (axirətdən üstün tutduğu üçün) hicrət etməməkdə, bir basqı və ikrah olmadığı halda, küfr sözlərini söyləməkdədir.

Belə kimsələr: “Qəlbi imanla sabit olduğu halda (küfr sözünü deməyə) məcbur edilən şəxs istisna olmaqla, hər kəs iman gətirdikdən sonra Allahı inkar edər və küfrə köks açarsa, onlara Allahın qəzəbi tutar və onlar şiddətli bir əzaba düçar olarlar! Bu (əzab) ona görədir ki, dünyanı axirətdən üstün tutarlar. Allah kafirləri doğru yola salmaz!” Ən Nəhl 16/106-107 hökmünün içinə girərlər.

Bunlar, Şeyx Hüseyn ilə Şeyx Abdullah bin Muhamməd bin Abdul Vahhabın cavablarıdır.

Özlərinə bu dəvətin çatdığı bir şəhər xalqının dediyinə görə, bəzi kimsələr “Bu anladılanlar doğrudur, fəqət biz hər hansı bir pisliyi qadağan etmir və yaxşılığıda əmr etmirik” deyirlər və Tövhid əhli “Biz atalarınızın dinindən uzağıq, onlarla bir bağımız yoxdur”. Dediklərində də onlara qarşı olurlar. Bu kimsələr, sadəcə özlərini aldadırlar və şeytan da bunu özlərinə süslü göstərir. Çünki açıqca söylənənləri gərəkən şeyləri söyləyə bilmirlər. Bunun üçündə bəzi səbəblərdən ən başda anladılan şəhər xalqına bənzəyirlər. Bu kimsələr, dəlillərə qarşı çıxanların kafir olacağını bilmələrinə rəğmən belə kimsələri təkfir etmədikləri üçün özləri kafir olurlar. Halbuki müşriklərin arasında oturduğunda, dinini açıqca yaşamayan bir kimsənin buradan hicrət etməsi fərzdir. Əgər Allahın (c.c) üzrlü saydığı kimsələrdən deyilsə, hicrət etmək məcburiyyətindədir. Hicrət etmədiyi zaman durumu kafir və müşriklərlə eynidir. Aciz və gücsüz olduqları üçün mustazaf sinfinə girənlər, üzrlü kimsələrdir. Çünki bunlar, bir çıxış yolu tapa bilməməkdədirlər. Bu mövzu və dinini açıqlama gücünə sahib olmayan bir kimsənin hicrət etməsinin vacib olduğu mövzusu daha öncə açıqlanmışdır. Burada önəmli olan başqa bir xüsus da; Dinin necə açıqlanıb ortaya qoyulacağıdır. Bu, müsəlman kimsənin müşriklərin üzünə kafir olduqlarını və dinlərinin batil olduğunu açıqca hayqırmasıyla gerçəkləşir. Bu xüsus da daha öncə açıqlanmışdır.

İnsan, onlara kafir olduqlarını açıqca hayqırır, düşmənliyini açıqlarsa, artıq aralarında yaşama imkanı qalmayacaq, onlar tərəfindən ya öldürüləcək ya da sürgün ediləcəkdir. Allah (c.c), bütün kafirlərin tövrlərinin (tərzlərinin, hallarının) bu şəkildə olacağını xəbər vermişdir.

Allah (c.c) belə buyurur: “Küfr edənlər peyğəmbərlərinə dedilər: “Ya sizi yurdumuzdan çıxarıb qovacağıq, ya da mütləq dinimizə dönəcəksiniz!” Rəbbi də onlara belə vəhy etdi: “Biz o zalımları mütləq məhv edəcəyik! Onlardan sonra da yurdlarında sizi yerləşdirəcəyik. Bu (varislik), məqamımdan və əzabımdan qorxanlara aiddir!” İbrahim 14/13-14.

(Şueyb) tayfasının (iman gətirməyi) özlərinə sığışdırmayan təkəbbürlü əyanları: “Ey Şueyb! Ya səni və səninlə birlikdə iman gətirənləri məmləkətimizdən mütləq qovacağıq, ya da siz bizim dinimizə dönəcəksiniz!”-dedilər. (Şueyb) belə cavab verdi: “(Dininizə) nifrət etdiyim halda beləmi (bizi bu işə məcbur edəcəksiniz?)” Əl Əraf: 7/88.

“Doğrusu, onlar sizi ələ keçirsələr ya sizi daşqalaq edəcək, ya da öz dinlərinə döndərəcəklər...” Əl Kəhf 18/20.

Diqqət edilirsə, burada daşlanaraq öldürülmək mövzu baxımındadır.

Müşriklərə dostluq göstərib itaət etmələri üzündən mürtəd olanlar, bu gerçəyi çox gözəl bilməlidirlər: Kafir və müşriklər, istədikləri kimi olmadıqca müsəlmanlardan əsla xoşnud qalmazlar. Müsəlmanların öz aralarında barınmalarına izn verməz, onları sürgün edərlər. Hətta fürsət tapa bilsələr, onları öldürüb, ortadan qaldırmağa çalışarlar.

Hazırlayandan: Küfr şəhərlərinin camaatları Peyğəmbərlərə və Onlarla birlikdə olan iman gətirənlərə qorxu gəldikdə və bu qorxudmaları daşqalaqla ölüm, sürgün və s. olduqda, Onlar (muminlər) belə demişlər:

“Allah bizə yollarımızı göstərdiyi halda, biz nə üçün Ona təvəkkül etməməliyik? bizə verdiyiniz bütün əziyyətlərə, əlbəttə, dözəcəyik. Təvəkkül edənlər də yalnız Allaha təvəkkül etsinlər!” İbrahim 12.

Şueyb belə söyləmişdir: “Allah bizi sizin (batil) dininizdən xilas etdikdən sonra biz sizin dininizə dönsək, Allaha qarşı yalan uydurmuş olarıq. Rəbbimiz Allah istəməsə, biz əsla dininizə dönə bilmərik. Rəbbimiz elm ilə hər şeyi ehtiva etmişdir. Biz yalnız Allaha təvəkkül etmişik. Ya Rəbbimiz! Bizimlə tayfamız arasında ədalətlə hökm et. “Axı Sən hökm verənlərin ən yaxşısısan!” (Şueyb) tayfasının kafir əyanları dedilər: “Əgər Şueybin ardınca getsəniz, şübhəsiz ki, (çox böyük) ziyana uğramış olarsınız!” Elə bu zaman onları dəhşətli bir sarsıntı bürüdü və onlar öz evlərində diz üstə düşüb qaldılar. Şueybi yalançı adlandıranlar, sanki orada (evlərində) heç bir şənlik içində yaşamamışdılar. Şueybi təkzib edənlərin özləri ziyana uğrayanlar oldular. (Şueyb) onlardan üz döndərib dedi: “Ey camaatım! Mən sizə Rəbbimin əmrlərini (şəriətini, qanunlarını və hökmlərini) təbliğ etdim və öyüd-nəsihət verdim. İndi kafir bir tayfadan ötrü necə yas tutum?” Əl Əraf 89-93.

Bəli Şueyb Allahın hökm və qanunlarını təbliğ etmiş, zamanındakı konstitusiya, parlament və demokratuyanı inkar etmişdir. Bu da Allah Peyğəmbəri olan Şueybin əhvalatı!

Ey Şueyb və digər Peyğəmbərlərin ardınca gedən dəvətçilər! Siz ilk öncə demokratiya, konstitusiyanı din seçmiş kimsələrə Uca Allahın bu ayəsini deməlisiniz: “De: Ey kafirlər! Mən sizin ibadət etdiklərinizə ibadət etmərəm! Siz də mənim ibadət etdiyimə (yalnız tək Allaha) ibadət etməzsiniz! Mən sizin ibadət etdiklərinizə ibadət edən deyiləm! Siz də mənim ibadət etdiyimə ibadət edən deyilsiniz! Sizin öz dininiz var, mənim də öz dinim!” Əl Kəfirun.

Daha da aydın olsun deyə bu hədisi deyin: Adiy bin Hətim müsəlmanlığı qəbul etdikdən sonra Rəsulullahın (sav) yanına daxil olduqda ona bu ayəni oxuyun: “Onlar baş keşişlərini və rahiblərini, bir də Məryəm oğlu İsanı Allahdan başqa rəbblər qəbul etdilər. Halbuki onlara ancaq tək olan İlaha ibadət etmək əmr olunmuşdu. Ondan başqa ilah yoxdur. O, bunların şərik qoşduqları şeylərdən uzaqdır.” Ət Tövbə 31.

Adiyy bin Hatəm bu ayəni peyğəmbər (s)-dən eşitdikdə,deyir:”Ya Muhəmməd! Biz alimlərimizə və rahiblərimizə ibadət etmirdik”.Allahın rəsulu isə onun cavabında deyir:”Onlar Allahın halalını haram,haramınıda halal etdiklərində onlara itaət etmədinizmi?”Adiyy bin Hatəm bəli dedikdə,Allahın rəsulu buyurur:”Bu elə onlara ibadətdir”.(Ət-Tirmizi və İmam Əhməd rəvayət etmişdir).[1]

Muhamməd da Şueyb etdiyini edərək onları bu qanun qoyma hərəkətlərinə görə Allahdan qeyrisinə ibadət etməkdə günahlandırdı. Uca Allah isə ayə nazil edərək bildirdi ki; “Ona şərik qoşulan heç bir əlaqəsi yoxdur”. Ət Tövbə 31.

Demək: Halal şeylər, yalnız Allahın halal etdiyi, haram şeylər yalnız Allahın haram etdiyi, din isə:

Uca Allahın şəriətidir.

Beləliklə: Hər bir məbud (ibadət olunan) rəbbdir, (rəbb sayılır), hər bir Allahın qanunundan qeyri bir qanunda itaət olunan rəbb və məbud sayılır. Necə ki Uca Allah demişdir: “Əgər onlara itaət etsəniz, şübhəsiz ki, siz də müşrik olarsınız.” Əl Ənam 121.

Uca Allah deyir ki; Onların müşrik olmalarına nədən şübhələnirsiz, heç şübhələnməyin, doğrudan müşrikdirlər. Həmçinin: “Yoxsa (müşriklərin) Allahın dində izin vermədiyi bir şeyi onlar üçün qanuni edən şərikləri vardır... Şübhəsiz ki, zalımları şiddətli bir əzab gözləyir!” Əş Şura 21.

Ey Allah yoluna dəvətçi olanlar bütün bunlardan sonra əsas bilməyiniz gərəkən şey budur ki; “Beləliklə, hər bir qövmün günahkarlarını oranın başçıları təyin etdik ki, onlar orada bacardıqları qədər məkrlə məşğul olsunlar. Onlar yalnız özlərinə qarşı məkr edərlər, lakin (bunun) fərqinə varmazlar.” Əl Ənam 123.

Artıq Allah onları rəis təyin etməklə sizə qalibiyyətini və köməyini göndərmişdir, lakin insan bundan xəbərsiz olduqda anlaya bilməz.

Həmçinin bilinki rəislər, tağutlar onların işçiləri sizə məkr etdikdə hiylə qurduqda artıq bu özlərinə qarşı bir hiylə olacaqdır və onlar Allahın məkriylə qarşı-qarşıya gələcəklər heç narahat olmayın!

Sizə nəsihətim budur ki dini işlərlə məşğul olduqda onların sizi güdməsindən narahat olursunuzsa bu ayədəki duanı oxuyun: Və de: “Ya Rəbbim! Mən şeytanların vəsvəsələrindən Sənə sığınıram!

Onların yanımda olmalarından Sənə sığınıram, Rəbbim!” Əl Muminun 98.

İnananların yardımçısı yalnızca Allahdır.

Nəsihət

Müsəlman qardaşım! Bu kitabçada,Allah Təalənin izni ilə faydalı məlumatlar var.Allaha həmd olsun ki,biz şəri dəlili olmayan heç bir söz söyləmirik.Səndən də,şəri bir dəlili olmadan heç bir sözü qəbul etməməni istəyirik.Beləliklə yol kəsən quldurların, Allaha dəvət adı altında səni aldatmasına izn vermə.Rəsulullahın sallallahu aleyhi və səlləm ,”Bir ayə də belə olsa məndən çatdırın.” (Buxari) və yenə “Şahid olanlar,olmayanlara çatdırsın.” (Buxari,Muslim) vəsiyyətinə görə bu kitabçanın qardaşlarının,tanıdıqlarının və digər müsəlmanların arasında yayılması üçün cəhd et.Rəsulullah sallallahu aleyhi və səlləm belə buyurur;”Allahın sənin əlinlə bir kimsəyə hidayət verməsi, sənin üçün qırmızı dəvələrə sahib olmaqdan daha xeyirlidir.” (Buxari,Muslim)

Qardaşım, bil ki,bu və buna bənzər kitabları müsəlmanlar arasında yaymağın, Allah Təalənin yolunda bir cihaddır. Rəsulullah sallallahu aleyhi və səlləm belə buyurur; ”Müşriklərə qarşı mallarınız, canlarınız və dillərinizlə cihad edin.” (Əbu Davud səhih bir sənədlə rəvayət etmişdir)

Allah Təalə bu və buna bənzər kitabların müsəlmanlar arasında yayılması üçun əmək sərf edən hər kəsi xeyir ilə mükafatlandırsın.Allahım, Amin.

http://www.ayetler.com/

[1] Alimlərin bu hədisdən çıxartdıqları faydalardan biridə odur ki,ibadət təkcə namazla,orucla və zəkatla məhdudlaşmır və qanuna itaətdə,xeyirdə-şərdə muhakimə olunmaqda ibadətdir.Bütün bunlara misal olaraq demək olar ki,əgər bir kimsə,Allah üçün namaz qılırsa,Onun üçün oruc tutursa və başqa ibadət növlərini ancaq Onun üçün edirsə və bütün bunlarla yanaşı,Allahdan başqasının hökmünü qanun sayırsa və ona mühakimə olunursa,o kimsə müşrikdir və Muhəmməd (s)-in ümmətindən deyil,çünki insan islam ümmətinə daxil ola bilmək üçün,Allahdan başqa bütün ibadət olunanları-tağutları tanımalı və onları inkar etməlidir. Uca Allah quranda bu haqda belə buyurur:” Dində məcburiyyət yoxdur. Artıq doğru yol azğınlıqdan aydın fərqlənir. Hər kəs tağutu inkar edib Allaha iman gətirərsə, heç vaxt qırılmayan ən möhkəm dəstəkdən yapışmış olar. Allah Eşidəndir, Biləndir.”(Əl-Bəqərə,256).Həmçinin Allah rəsulu da bu haqda buyurmuşdur:”Kim Lə iləhə illəllah deyər və Allahdan başqa ibadət olunanları inkar edərsə,qanı və malı qorunmuş olar.Hesabı isə Allaha məxsusdur”(Səhih müslim”Kitabul-İman”8-ci hədis). Bu hədisdən də göründüyü kimi,Allahın rəsulu (s) təkcə “Lə iləhə illəllah kəlməsini tələffüz etməklə kifayətlənməyib və Allahdan başqa ibadət olunanların da inkar olunmasını bildirmişdir.

Tabeindən olan və İbn Abbasdan təfsir elmini almış Mucahid quranda keçən tağutu belə vəsf etmişdir:” Allahın hökmündən qeyri insanların muraciət etdikləri insan cildində olan şeytanlardır”. İlk növbədə bunu bilmək lazımdır ki,Allah Öz hökmündən və qanunundan başqa bütün hökmləri və qanunları cahiliyyə qanunları adlandırıb:“Onlar cahiliyyə dövrünün hökmünümü istəyirlər? Qəti inanan bir camaat üçün Allahdan daha yaxşı hökm verən kim ola bilər?”(Əl-Maidə,50). Bu haqda şeyx Şantiqi belə demişdir:” Bilin ki, Allaha hökmündə şirk qoşmaq ilə Ona ibadətdə şirk qoşmaq kəsinliklə eynidir.aralarında heç bir fərq yoxdur. Allahın nizamından başqa bir nizama, Allahın şəriətindən şəriətə və ya Allahın qanun etdiyi şeydən başqa bir şeyə ya da rəsulunun dili üzrə Allahın endirdiyi səmavi nurdan üz çevirərək Allahın bəşərə qoyduğu şəriətə müxalif qanunlara itaət edən....Bəli! Bunları edən kimsə bütlərə ibadət edən və heykəllərə səcdə edən kimidir. Bunların aralarında heç bir fərq yoxdur. Hər yönüylə eynidir. Hər ikisi də Allaha şirk qoşan müşrikdir. Biri Allaha ibadətdə şirk qoşmuşdur. Digəri isə Allaha hökmündə şirk qoşmuşdur.. İbadətdə Allaha şirk qoşmaq ilə hökmündə Allaha şirk qoşmanın arasında heç bir fərq yoxdur. İkisi də eynidir...". Demokratiya-bu şeytanın qanunudur.Bütün demokratik sistemlerin ortaq olduqları bir məqsəd vardır.Bu da insanların Allaha qarşı küfr etmələrinə icazə vermələridir.Yəni demokratik ölkədə yaşayan hər kəs istədiyi dini seçə bilər,Allaha qarşı istədiyi küfrü edə bilər.Allah qatında isə din yalnız islamdır və islamdan başqa bütün dinlər Allaha qarşı küfr,Onun hidayətindən sapma və axirətdə xüsrana uğramaqdan başqa bir şey deyil.Allah quranda bu haqda buyurur:”Həqiqətən, Allah qatında din yalnız islamdır!”(Ali-İmran,19).Allah həmçinin başqa ayədə buyurur:”Kim islamdan başqa bir din qəbul edərsə, (o din) heç vaxt ondan qəbul olunmaz və o şəxs axirətdə zərər çəkənlərdən olar!”(Ali-İmran,85).Buna əsasəndə demək olar ki,onlar üçün önəmli olan Allahın hökmü və Onun istəyi deyil,özləri kimi aciz kimsələrin istəkləridir.İnsanların əksəriyyətinin Allaha şərik qoşduqları və onların Allahın hidayətindən uzaq olduqlarını Allah bizə quranda bildirmişdir:” Ondan başqa ibadət etdikləriniz sizin və atalarınızın adlandırdığınız adlardan başqa bir şey deyildir. Allah onlara dair heç bir dəlil nazil etməmişdir. Hökm yalnız Allahındır. O əmr etmişdir ki, yalnız Ona ibadət edəsiniz. Doğru din budur, lakin insanların çoxu bunu bilmir”(Yusuf,40). Allah həmçinin başqa ayədə buyurmuşdur:” Onların çoxu ancaq şərik qoşaraq Allaha iman gətirir”(Yusuf,106). Müsəlmana vacib olan Allahın dinini,Onun qanunlarını hakim etmək üçün müşriklərlə savaşıb,fitnəni yer üzündən silməkdir.Allah bu haqda buyurur:”Fitnə aradan qalxana qədər və din tamamilə yalnız Allaha məxsus olanadək onlarla vuruşun! Əgər şirkə son qoysalar, bilsinlər ki, Allah onların etdiklərini görür”(Əl-Ənfal,39).Allaha iman etdiklərini iddia edib,Allahın qanunlarından başqalarının hakim olması üçün çalışan və ya onları dəstəkləyən munafiqlər haqqında şeyx Məvdudi belə deyir:”İnancına zidd olan sistemi dəyişdirib, onun yerinə öz təmiz və mütləq İslam sistemini gətirməyə səy göstərməyən, tam tərsinə o xarab sistemin təməlini möhkəmlətmək üçün və yaxud ona bənzər bir sistemi gətirmək üçün çalışan kimsə, munafıqın ta özüdür. Çünki, bir sistemə inanarkən başqa bir sistemə xidmət etmək nə pis hərəkətdir. Ağıl belə bir hərəkətin sahibini doğru bir insan olaraq qəbul edə bilməz. İslam belə bir məxluqu rədd edər. Mumin olan kimsə, İslam sistemini, məqam və hakimiyyətini qurmadıqca, təvhid bayrağının yer üzündə dalğalandığını görmədikcə, daim iztirab içində qıvrılar.Rahatlıq nədir, bilməz. Bu imanın işarəsidir və imansız olmayan kimsə bu həqiqəti inkar edə bilməz. Evlənmə, boşanma, miras kimi mövzularla, İslamı dar bir çərçivəyə sıxışdırmaq istəyən şər güclərin, pozğun və dağıdıcı ölçülərin kölgəsində rahatlıqla yaşamaq, bu xarab sistemlərin himayəsində ömür sərmayəsini xərcləmək, and ilə ifadə edərəm ki, nifaqın ta özüdür. Bunu edən adam, bəlkə bir sıra din adamı qılığına bürünmüş kəslərdən qüvvət alır. Bəlkə fətva dəftərində müsəlman olaraq qeydi davam edə bilər. Lakin fətvaçılar dəyərsiz bir maaş, dəyərsiz bir dünya neməti üçün İslamın ziddinə fətva versələrdə,İslamın ruhu bunu nifaq ilə damğalamaqdadır”(İslam dəvətçilərinə).


“Əl-Əqsa” Yayınları