Əgər “Milləti-İbrahimin” nə olduğunu anladınızsa, “Milləti-İbrahimin” rəsulların və onlara tabe olanların metodu olduğunu başa düşdünüzsə və bu metodun dində yardım, zəfər və səadətin yeganə yolu olduğunu dərk etdinizsə, o zaman bunu da yəqin bilmişsiniz ki bütün dövrlərdə və məkanlarda tağutlar qətiyyən “Milləti-İbrahim”dən razı qalmamışlar və qalmayacaqlar. Onlar həmişə bu şərəfli hərəkatdan çəkinmişlər və qorxmuşlar. Buna görə də davamlı olaraq “Milləti-İbrahim” anlayışını yox etmənin və onu dəvətçilərin könüllərindən söküb atmanın yollarını böyük bir həvəs və qəzəblə axtarmışlar və tətbiq etmişlər. Eynilə Allahın qədimdən bəri onlar haqqında bildirdiyi “Əl-Qələm” surəsindəki xəbəri kimi: “Onlar sənin onlarla yumşaq davranmağını istərlər ki onlar da səninlə yumşaq davransınlar.”[1]

Onlar, dəvətçilərin bu yola deyil, başqa əyri yollara baş vurmalarını istəyirlər. Nəbilərin o sarsılmaz və dosdoğru dəvət metodlarını təhrif etməyə çalışırlar. Hələ də dəvətçiləri bu dosdoğru yoldan ayırmaq üçün onları içərisində batilə, küfrə və şirkə qarşı susqunluq olan, yaşanmasına riza göstərilən başqa yollara sövq etməyə çalışmaqdadırlar. Hətta bəzi işlərində özlərini dəvətçilərin tərəfdarı kimi göstərərək, onlarla bərabər olduqları təəsuratını yarAtmağa çalışmaqda və bu şəkildə hərəkət etməyə davam etməkdədirlər. O vaxta qədər ki dəvət ölsün, əsl cizgisindən, açıq, qəti, anlaşılan və dosdoğru olan məqsədindən uzaqlşılsın. Tağutlar çox gözəl bilirlər ki ilk pozulma geriyə atılmış ilk adımdır.[2] Bu bəsit addımdan sonra digər adımlar gələr…Adımlar, adımlar… Elə addımlar ki dəvətçi o adımları atarkən mübarizənin əsas metodunu itirər və böyük bir ayrılığa düşər. Artıq o batil əhliylə bir çox nöqtədə və ya ən azı bəzi nöqtələrdə bir araya gələn gərib bir metoda sahibdir. Dəvətçinin vardığı bu nöqtə tağutların onların varmasını istədikləri hədəfdir. Buna görə əgər onlar dəvətçilərdə bir enişə keçmə, pozulma və ya “yelkənləri aşağı endirmə” halı görmüşlərsə bu haldan məmnun olarlar. Bu dəvətçiləri və belə bir dəvəti bu nöqtədən sonra dəstəkləməyə başlarlar. Onlarla yaxınlaşar, onları tərifləyər, çalışmalarını təqdir edər və onlara qarşı məhəbbət duyarlar.

Allah c.c belə buyurur: “Onlar hardasa, sənə vəhy etdiyimizdən başqasını bizə qarşı uydurasan deyə səni sənə vəhy etdiyimizdən uzaqlaşdırmaq ücün fitnəyə salacaqlardı. O zaman səni dost edəcəklərdi.”[3]

Seyyid Kutub rh bu ayəni təfsir edərkən, müşriklərin Rəsulullahla sas din və dəvətlə əlaqədar bir çox məsələlərdə alverə girişmək cəhdləridən bəhs etdikdən sonra belə deməkdədir: “İlahlarını və bablarının, atalarının üzərində olduğu dini tənqid etməkdən vaz keçməsi və digər məsələlərdə bazarlıq…Allah c.c Rəsulunu sas qoruduğu bu proses, səltənət əhli ilə mübarizə əhli arasında daima sürmüşdür . Müşriklərin bu təşviq edici səyləri, az da olsa dəvət yolundan və qərarlığından sapması üçündür. Mübarizə əhlinin bir çox faydalar və qənimətlər qarşılığında aldadıla biləcəklərini, bir orta yoldan razı olmalarını təmin etmək üçün…Bu nöqtəni əhəmiyyətsiz gördükləri üçün bir çox hərəkat bu fitnəyə düşmüşdür. Səltənət əhli, mübarizə əhlindən dəvəti tamamən tərk etmələrini istəməz. Onların istədiyi, hər iki tərəfi yolun ortasında bir araya gətirəcək, kiçik, əhəmiyyətsiz, metodla bağlı bir dəyişmədir. Şeytan dəvətçiyə bu boşluqdan yaxınlaşır. Sanki xeyirli olan, mübarizənin bir qismindən əl çəkmək bahasına olsa da, səltənət əhlini ona çəkməkmiş kimi göstərir. Ancaq yolun əvvəlində kiçik və dəyərsiz kimi görünən sapmalar yolun sonunda cox böyük sapmalara cevrilə bilər. Bu təkliflərin bir parçasına belə olsa razılıq göstərən dəvətçi qətiyyən, ilk dəfə razılıq göstərdiyi bu nöqtədə sabit qalmağa gücü çatmayacaq, güzəştlər bir birini izləyəcək. Çünki kiçik də olsa belə arxaya atlan hər addım ardından başqa bir adımdı hazırlamaqdadır.

Səltənət əhli, başqa bir sözlə hökmü əlində tutanlar, dəvət əhlini aldatmaqdadırlar. Dəvətçilər gedəcəkləri ən kiçik güzəştlə birlikdə bütün heybətlərini və o iffətli ucalıqlarını itirməkdədirlər. Bu təqdirdə qarşı tərəf onları maddi yöndən doyduraraq fəaliyyətlərinə davam etmək sürətilə mübarizəni bütövlükdə təslim alacaqlarını düşünərlər və onlardan əl çəkməzlər.

“Hökmü əlində tutanları öz səflərimizə çəkər, mübarizədə qələbə çalarıq” kimi bir düşüncəylə onlara mübarizənin ən əhəmiyyətsiz görünən bir yönünü də olsa güzəştə getmək, məğlub olmaq deməkdir. Çünki mübarizənin qələbəsi üçün onlara güvənilmişdir. Halbuki möminlər Ancaq Allaha inanar və ona güvənərlər. Daxili məğlubiyyət başladımı artıq onu zəfərə çevirmək mümkün olmaz!”[4]

Bəli…Bu gün dövrümüzün dəvətçilərindən bir çoxunun, onlara nə bir xeyir nə də bir zərər verə bilmədiyi halda tağutları və tağuti sistemləri dost tutduğunu görməkdəyik. Çünki bu dəvətçilər ətraflarında olan bir çox batilə riza göstərməkdədirlər. Hökmü əlində tutanlarla yolun ortasında bir araya gəlməkdə, birləşməkdədirlər. Onlarla eyni “Dərun-Nədvə”lərdə bir araya gəlməkdə, eyni tədbirlərə qatılmaqda, eyni həlaka sürüklənməkdədirlər.[5] Bu geriləmə necə bir alçalmadır? Dəvətçi bu zillətə düşdüyü zaman insanların gözündə necə kiçilməkdədir. Bu hərəkat tağutların gözündə dəvətçini necə də kiçiltməkdə, onların qəlbində yer etmiş olan heybəti necə də söküb atmaqdadır. Təbii ki belə bir münasibətlə qarşılaşan tağutlar artıq dəvətçidən və onun dəvətindən qorxmamaqda, çəkinmə-məkdədirlər. Əslində belə bir gedişat əleyhinə bir tədbir görmələrinə də ehtiyac yoxdur. Fəqət vəziyyət dəyişər, dəvətçilərdə bir sərtlik, dağlar kimi bir səbat, bir ayrılış hərəkəti, harda olursa olsun mübarizəsini ucaldıb onun tələblərini yerinə yetirməyə təşviq etməsinə dair bir iki işarə görülürsə, məhz bu nöqtədə minlərcə incə hesabın içinə dalarlar. Allah c.c da o zaman o tağutların qəlblərinə qorxu salar. Eynilə Nəbinin sas kafirlərin gözündəki heybəti kimi…Diqqət edin! Zamanın çətinliklərinə qarşı oyanıq olun! Tağutun oyununa düşməyə qarşı oyanıq olun!

Son olaraq bunu deyə bilərik: Əziz və Cəlil olan Allah bütün bu xəbis planları bizə izah etmişdir. Bu xəbis planlardan xəbərdar olmağı bizə nəsib etmişdir. Və bunlara qarşı daima oyanıq və hazır olmağımızı tövsiyə etmişdir. Üstəlik bizə bunlara qarşı mübarizənin yollarını da öyrətmiş, dərdin dərmanını da vermişdir. Bizə dosdoğru olan yolu tərif etmiş və həqiqətən belə buyurmuşdur: “Elə isə yalançılara itaət etmə. Onlar sənin onlarla yumşaq davranmağını istərlər ki onlar da səninlə yumşaq davransınlar.”[6]

“…Yalançılara itaət etmə…”

Bəli, onlara itaət etmə! Onlara güvənmə! Onların qarşılıqlı güzəştə əsaslanan həll yollarını qəbul etmə! Şübhəsiz Rəbbin sənə haqq dində olmağı nəsib etmişdir, səni doğru yola yönəltmiş, “Milləti-İbrahim”ə gedən yolu sənə göstərmişdir. Allah c.c “İnsan” surəsində belə buyurur: “Quranı sənə bəlli bir biçimdə endirən Bizik, Biz! O halda Rəbbinin hökmünə səbr et və onlardan günahkar və nankorlara itaət etmə!”[7]

Quranda Allahın Nəbisinə sas qarşı comərd davranaraq endirdiyi ayələrində, kafir və günahkarlara itaətin qadağan olunmasından öncə doğru olan dəvət yolunun açıqlanması yer tutur. Bu elə bir yoldur ki dəvətçilər onu özləri ortaya çıxarmamışlar. Ona bir şey artırıb-əskiltmək və ya onu yenidən nizamlamaq, hüdudlarını dəyişdirmək səlahiyyətləri də yoxdur. Bu “Milləti-İbrahim”in yolu, nəbi və rəsulların Quranda bütün detallarıyla açıqlanmış mübarək dəvətidir.

Allah c.c “Furqan” surəsində belə buyurur: “Kafirlərə boyun əymə və bu Quranla onlara qarşı böyük cihad et.”[8] “Onlara qarşı Onunla mücadilə et!” yəni Qurani Kərimlə…Quranda əmr edilən yoldan fərqlənən, dəvətlə bağlı metod və üslublara bağlanma. Onları bu quranla xəbərdar et. İçərisində kafirlərə itaət və ya onların batilləri qarşısında susmağın olduğu tərəddüdlü və məntiqsiz yolların heç birinə tabe olma. Yenə Allah c.c Nəbisinə sas Kitabını tilavət [9] etməsini əmr etdikdən sonra belə buyurur: “…Qəlbini bizi zikr etməkdən qafil etdiyimiz, nəfsinə tabe olan, həddini aşan adama itaət etmə. De ki: Bu haqq Rəbbinizdəndir, istəyən inansın, istəyən inkar etsin…”[10]

Allah c.c “Şura” surəsində, bizə və bizdən öncəki peyğəmbərlərə, Nuha, İbrahimə, Musaya və İsaya as əmr etdiyi şəriətini zikr etdikdən sonra belə buyurmaqdadır: “Buna görə də dəvət et və əmr olunduğun kimi dosdoğru ol, onların həvəslərinə tabe olma…”[11]

Daha sonra da Nəbisinə sas kafirlərə belə deməsini əmr edir: “Bizim əməllərimiz bizə, sizin əməlləriniz sizədir!”[12]

Onlardan, hava və həvəslərindən, sistemlərindən və xarab yollarından qəti bir ayrlma və uzaqlaşma…

Allah c.c yenə Məkkə surəsi olan “Casiyə” surəsində Nəbisinə sas belə buyurmaqdadır: “Sonra səni dində şəriət sahibi etdik. Sən ona tabe ol, cahillərin arzularına uyma. Onlar Allahdan gələ biləcək bir şeyi səndən dəf edə bilməzlər. Zalımlar biri-birinin dostudur. Allah isə müttəqilərin dostudur.”[13]

Eyni şəkildə əgər bizlər Quran ayələrinə tabe olsaq onda bu mühüm məsələyə dəlil ola biləcək onlarla, hətta yüzlərlə ayə görə bilərik. Şübhəsiz Allah c.c qulunu boş boşuna yaratmamışdır. Onu başlı başına da buraxmamışdır…O halda dəvətçilərə, dəvətçiyəm, mübarizə əhliyəm deyənlərə bu metodun yəni “Milləti-İbrahim”in acıqlığı və doğruluğu yetməz mi? Yoxsa Rəsulullahın sas və Ondan öncəki nəbilərin yolu onlara yetərincə geniş gəlmirmi? Onlar üçün artıq qəflətdən oyanma zamanı deyimli? Ətrafı əhatə etmiş böyük fəlakətlərə qarşı qiyam etmə zamanı deyilmi? Azğınların azğınlıqları qarşısında susmaq, haqqı gizlətmək, insanları aldatmaq, mübarizə əzmini və ömrü boş boşuna xərcləmək nəyə lazımdır? Allaha and olsun ki onların bir seçimi var: Ya Allahın c.c şəriəti ya da cahillərin hava və həvəsləri…Üçüncü bir yol yoxdur! Üstəlik dosdoğru olan bu şəriət ilə tərəddüdlü arzulardan əmələ gələn əyri sistemlərin bir yerdə birləşməsi mümkün deyildir! İkisinin arasında bir yol da yoxdur!

Bu ayələr, mübarizəni yüklənmək istəyənlərin izləyəcəyi yolu və nədən çəkinəcəklərini göstərməkdədir. Bu izahatlar başqa heç bir söz və ya təfsilata ehtiyac qalmayacaq dərəcədə açıqdır. Bu, üzərində uca vəsfləri daşıyan və o vəsflərə layiq olan bir şəriətdir. Təməli cəhalətə dayanan heç bir arzu, hava və həvəs buna qarşı çıxa bilməz.

Əsl mənada mübarizə əhli olmaq istəyənlər hər şeyiylə yalnızca bu şəriətə tabe olmalı və bütün hava və həvəslərdən uzaq durmalıdır. Heç bir şəkildə hava və həvəs məhsulu olan bir şeyi bu pak şəriətə qatmağa çalışmamalıdır. Hava və həvəslərinə tabe olan toplum, şəriətə tabe olanlara qarşı daima biri-birini dəstəkləmişlər. Bu mübarizə yolunda onlardan az da olsa dəstək gözləmək caiz deyildir. Onlar bu mübarizəyə kin bəsləyənlərdir. Bir birilərinin vəliləridir. Ancaq bu mübarizəyə zərər verməyə gücləri çatmayacaq qədər zəifdirlər. Əziyyət verməkdən başqa bir şey edə bilməzlər. Allah c.c öz dəvətçilərinin vəlisi və yardımçısıdır. Bu vəlayətdən sonra hansı vəlayəti axtarırsınız? Şəriət sahibi olan Allahın vəlayəti hara, zəif, cılız cahillərin bir birini vəli etmələri hara?...

Allah c.c müttəqilərin vəlisidir.

Dosdoğru yol budur…Özunə güvənən varmı?