Bu yaxınlarda Azerbaycan məscidlərin bağlanılması hadisəsi Azərbaycan və xaricdə müsəlman və hətta kafirlərin arasında müəyyən əkssədaya səbəb olsada, məscidin din və dövlətdə əsl rolu haqqında islamdan az da olsa bilik və bəsirəti olan müsəlmanlar üçün qəfləti bir şey deyildi. Onlar üçün bu gözlənilən bir hadisə idi.

Və sözsüzdür ki, azanı qadağan edən, məscidləri bağlayıb bəzilərini isə uçuran kafirlər üçün qanunauyğun bir şey oldu. Bu məscidlərə ehtiyac qalmadığı üçün edilmişdir. Onlar üzərlərinə düşən işi gördükdən sonra artıq heç kimə lazım deyillər, lap kino çəkilişindən sonra qalan dekorasiyalar kimi. Bir dəqiqə, əsəbləşməyin! Indi biz nə demək istədiyimizi izah edəcəyik.

Biz məscidlərin müsəlmanlara lazım olmadığını qəst etmirdik. Əksinə, Rəsulullahın, əleyhi salat və səlləm, nüfuz və idarə edə biləcəyi ərazi əldə edən kimi ilk gördüyü iş məscidin tikilməsi idi.

Çünki məhs mascid elə bir mərkəz idi ki, orada islam əqidəsi təbliq edilir və yayılırdı, şəriət elmi mənimsənilirdi, bütün din və dövlət işləri müzakirə edilirdi.

Ən əsası isə odur ki, məscid müsəlman vəhdəti mərkəzi idi ki, burada onlar bir sıraya gəlirdi. Məscid və onda edilən ibadət müsəlmanları birləşdirib eyni niyət, eyni din və eyni dəyərlərlə yaşayan vahid bir Ümmət halına gətirirdi. Məhs elə buna görə məscidi ziyarət etmək, orada olmaq, fərz namazı orada qılmaq və Cümə ibadəti dinin vacib və bəyənilən əməllərindəndir.

Məscidin şərtlərindən biri azandır. Azanın düsturu Allahı, Onun böyüklüyü və vəhdəniyyətini bəyan etməkdən, təkallahlığa dəvətdən və sonra namaza çağırışdan ibarətdir. Müəzzin bəyan edir: Allahdan başqa ilah yoxdur. Yalançı ilahlar inkar edilir və Allah ibadət və itaət edilən tək bir Hökmdar, Malik, Qanunverici olaraq elan edilir.

Bəyan edilən, hər bir məsələdə yalnız Allahın hökmüranlığıdır. Dövlət budur, siyasət budur, istiqamət budur, qanun budur. Bu şəhadətə görə peygəmbərləri sürgün və qətl ediblər, diri diri alova atıblar, möminləri ortadan ikiyə mişarlayıblar, dəmir daraqlarla ətlərini sümüyə qədər darayıb yonublar. Bu şəhadət səbəbi ilə minlərlə insanın taleyi bir anda dəyişirdi,  dövlətlər devirilirdi və müharibələr baş verirdi.

Bəs bu gün nə görürük? Küfrün qaynadığı yerdə azan səslənir. Sizcə bu qəribə deyilmi? Fərq nədədir? Axı rəsulların dovründən bu günə qədər nə dəyişib? Bəlkə günümüzdəki dəvət İbrahim, Musa və Muhəmmədin(onlara Allahın salamı olsun) dəvətindən daha müdrük və uğurlu alındı? Nəyə görə Məkkədə Rasulullahın, əleyhi salat və səlləm, məscidi olmayıb? İbrahim, əleyh salam, üçün Nemrud qocaman bir tonqaldan başqa bir şey qurmadı.

Qünümüzün dəvətinin əsl mahiyyətini anlamaq üçün dəvət qaydalarında alim olmaq lazım deyil. Aydındır ki, onlar Allah haqqında həqiqi elmi qəstlə gizlədirlər. Insanları ehsana, xeyirhaqqlığa çağırırlar, tövhidi isə gizlədirlər. Axı tövhid olmadan hansı xeyirhaqqlıqdan söhbət gedə bilər. Qardaşlardan biri bu haqqda gözəl dedi: “Əgər dövlət qəbirlərdə ibadətgahları inkar etməyi bunlara qadağan etsə, onlar bu işi də tərk edərlər”.

Onlar uğurla kafir hakimiyyətə boyun əyib itaət etməyə çağırırlar. Eyni zamanda müasir cihadı inkar edir, müasir mücahidlərə qarşı nifrət və kın oyadırlar. Onların dəvəti qayda olaraq, yönləri isə yeganə doğru olanı kimi qəbul edilir. Halbuki, müsəlman dinini yaşadığına görə hər gün, çətinliklərlə, çox vaxt isə amansız düşmənçilik, sərtlik, isteza və nifrətlə rastlaşır. Öz-özünə belə bir sual əmələ gəlir: “Bu Ümmətin başına nə iş gəlməlidir ki, silaha əl atsın?”

Tam yəginliklə deyə bilərik ki, bu müsəlmanların zərərləşdirilməsi üzərə bir laboratoriyaya daha çox bənzəyir. Belə bir işləmədən sonra onlar artıq kafir toplum üçün təhlükə yaradmayacaqlar, əksinə dində qardaşlarını sevməli olduqları kimi sevəcəklər.

Bu məsələləri müzakirə edəndə bir çox “niyə” sualları meydana gəlir. Günmüzün problemlərin səbəblərini araşdırarkən azmamaq üçün məsələnin kökünə baxmaq lazımdır. İş ondadır ki, biz müsəlmanları kafirlərlə yan yana, küfr altında və kafirsayağı yaşamağa öyrəşdiriblər!!! Əks halda heç bu mövzu da açılmazdı.

Bütün postsovet respublikalardakı kimi Azərbaycandada 90-cı illərin əvvəlində tövhid toxumları cücərməyə başlamışdır ki, İblis, bütün Allah düşmənlərinə möminlərə qarşı yollar öyrətdiyi kimi ata-Əliyevə də pıçıldadı. Bu hiyləgər zalım hakimiyəti ələ keçirdikdən sonra, müsəlmanların cəmləşdirilməsi, ifşası və zərərləşdirilməsi planına başladı.

O, toplumdakı dindar abuhavanın  nəyə gətirə biləcəyini dünya təcrübəsindən yaxşı anlayırdı və dinməz qalaraq dəvətlərinə mane olmurdu, yığışmaq və ədəbiyyat yaymaq imkanı verirdi. O zaman möminlərlə qarşıdurma ona lazım deyildir, çünkü başı digər müqavimət ocaqlarına qarışmışdır. Həmdə ki, o zaman müsəlmanlar da ciddi təhlükə deyildilər.

96-cı ildən sonra onun xəbəri olaraq bakıda ilk Əhli-Sünnə-vəl-Cəmaə mənhəcini təbliq edən “Əbu Bəkir” məscidi tikildi və tövhid əhlini özünə cəlb etməyə başladı. Lakin fəaliyyət göstərdiyi müddət ərzində nəinki möminlərə böyük fayda vermədi, hətta əksinə fitnə yaydı. Tövhid dəvəti adı altında müasir murciə baxışları yeridilirdi. Bütün müsəlmanlar güdüldü və qeydə alındı. Məscid əhli artıq özləri bir birinə nəzarət etməyi öyrəndilər.

Eyni zamanda şəriyyəti qurmaq istəyən qardaşlar ifşa edildi və zərərləşdirildi. Həbsdən yayına bilən qardaşlar isə bu günə qədər cihadın açıq meydanlarında savaşırlar. Məscidin kursu aydın olandan sonra isə onun saflarını KVN-çilərdən KQB-çilərə qədər çeşid-çeşid münafiq və fasiqlər sürüsü doldurdu. Bu halın sırf Azərbaycana xas olduğunu demək doğru olmaz, çünki belə tələ-məscidlər hər yerdə mövcuddur.

Əliyevin bugünkü varisi atası qədər səliqəli davranmır – o, islamın təzahürlərinin amansızcasına kökünü kəsir. Eyni zamanda üzü qızarmadan, dili dolaşmadan, arsız-arsız özünün islam ehkamlarına sadiq olduğunu elan edir. Bu ona görədir ki, o, özünün hakimiyyətindən və cəzasız qalacağından tam əmindir. Lakin o, bir şeyi dərk etmir – dünyada elə bir şey yoxdur ki, yuksəlsin və Allah onu hökmən alçaldmasın!

Günümüzdə Azərbaycan Tağutu dunya “həmkarlarından” heç dala qalmır və son illər ərzində daha da artırıb: onsuzda İslamdan uzaq olan insanları dünya süstləri ilə tam sapdırdı və günahlarına riza gostərməklə tam pozdu, eyni zamanda onları öz hakimiyyətinə tabe etdi, itaətkar sürü halına saldı ki, onların mücadilə üçün artıq nə dünyavi,nə də dini səbəbləri qalmadı.

Müsəlmanların arasında isə onları münafiqliyə və mürtədliyə sala biləcək dərəcədə çaşqınlıq və şəkk-şübhələr hökm sürür. Qafqaz və Ümmətin digər bölgələrində də olduğu kimi, müsəlmanlar, “əmirəl-mömininə” və “doğma qardaşlarına” qarşı çıxmağı qadağan edən  zərərli məscidlərin yalançı imamları ilə, bu verilən adların heç yaraşmadığı kafir hakimiyyət və onun nökərləri arasında vurnuxa vurnuxa qalıblar.

Əliyev rejimi dini tolerantlıq imici üçün zəruri olan evdar, sözə baxan, kafirlərlə həlim, möminlərlə sərt olan və sabit cəhmiə əqidəsinə sahib olan “ifrat olmayan müsəlmanlar” təbəqəsi yaratdı. Eyni zamanda tövhid və şəriyəti qurmaq, küfr və şirkin kökünü kəsmək üçün çalışan müsəlmanları az qalmışdır ki, tam məhv etsin, pərəm-pərəm etsin və ya ölkədən kənara sıxışdırsın. Bu işi sonuna qədər çatdırmağa ona imkan verməyən Allaha həmd olsun.

Beləliklə, kafirlər tam və şərtsiz qələbə çaldıqlarını zənn etdirlər. Buna görə məscidlərin vasitəsi ilə edilən daimi nəzarət və aramsız zombiləşdirməyə artıq ehtiyac da qalmadı.

Məscidlər Əliyevə artıq lazım deyil. Elə isə onları saxlamağa bir rüzum var? Düz deyirsən, yoxdur! Onsuzda hay-küyləri çoxdurdur! Gah səhər-sübhdən azan verib, yerli və gəlmə kafirlərin yuxusuna haram qatırlar! Qahda imzalar toplayıb qərb səfirlik və təşkilatlara müraciət edib, Rəsulullahı təqqir etməməyi, İraqı yer üzündən silməməyi xahiş edirlər! (Başa düşdün də, öz aləmlərində Cihad edirlər... Necə bəyəm? Oda lazımdı!). Gah da ki, iş vaxtı Cüməyə yığışırlar, yolu tuturlar! Amma indi gör necə gözəl və sakitçilik oldu? Hamı razıdır. Hamının üzü gülür. Etirazı olan var?! Etirazı olan yoxdur! Qəbul edildi.

Etirazı olan həqiqətən yoxdur. “Axı bu demokratiyaya ziddir” acizani sozləri vecinə alan yoxdur.

Cavab olaraq avtomatların atəşi və partlayışların sədası altında üçqat təkbir səslənməli idi:

“Allahu Əkbər! Allahu Əkbər! Allahu Əkbər!”