Bunda məqsəd mürtəd liderlərini öldürmək, əsgəri inqilab reallaşdırmaq və bunun kimi şeylərdir. Adam başlanğıcdan etibarən, yəni orduya qatılması əsnasında belə bir qəsdi ola biləcəyi kimi, belə bir məqsəd daha sonradan da meydana gəlmiş ola bilər. Bu vəziyyətdə qəsdinin dəyişməsinə görə hökmü də dəyişmiş olar. Belə bir qəsdin təkfirə mane olmasına dəlil "Əməllər niyyətlərə görədir" hədisi deyil. Çünki bu mövzuda yalnız İslama dəvət etmə və başqa gözəl əməllər işləmə kimi yaxşı niyyətin olması bir üzr təmin etməz. Bu mövzuda yalnız bir tək niyyət icazə təmin edə bilər ki, bu da onların aralarına sızıb onları çökdürmək qəsdidir. Dəlillər ilə caizliyi sabit olan tək qəsd budur. Necə ki, günahlar yalnız yaxşı niyyət ilə mübah olmaz. Bunların mübah sayılması yaxud işlənmələrinə icazə verilməsi üçün, hər məsələ ilə əlaqədar xüsusi şəri dəlillərin olması lazımdır.

Buna görə, burada belə bir qəsdin təkfirə mane olduğuna dəlil Feyruz əd-Dəyləmi Radıyallahu Ənhi hadisəsidir. Əsvad əl-Ansi peyğəmbərlik iddia etdiyində Yəmənin xalqından bir qrup irtidat edərək ona qoşulur və döyüşüb Sanayı ələ keçirdilər. O zaman Feyruz əd-Dəyləmi Əsvadı öldürənə qədər hiylə edərək onun adamı və dəstəkçisi kimi göründü.

Səhihi Buxaridə belə keçir:

"Ubeydullah bin Abdullah belə demişdir: "Abdullah bin Abbasa, Rəsulullahın danışdığı yuxusunu soruşdum. İbni Abbas belə dedi: "Mənə Rəsulullahın belə söylədiyi deyildi: "Yuxuda ikən əlimə iki qızıl bilərzik ilişdiyini gördüm. Bunları parçaladım və bunlardan xoşlanmadım. Mənə icazə verildi bunlara üflədim və uçub getdilər. Bu iki bilərziyi ortaya çıxan iki yalançı olaraq şərh etdim." Ubeydullah deyir ki: "Bunlardan biri Yeməndə Feyruzun öldürdüyü əl-Ansi, digəri isə Müsəyləmətul-Kəzzabdır."

İbni Teymiye belə deyir:

"Daha sonra Feyruz əd-Dəyləmi Əsvəd əl-Ansiyə  qarşı çıxmış və onu öldürmüşdür. Bu xəbər Rəsula Sallallahu Əleyhi və Səlləm ölümünə səbəb olan xəstəliyi əsnasında çatmışdır. O da çıxaraq səhabələrinə bu xəbəri vermiş və belə demişdir: "Əsvəd əl-Ansi bu gecə öldürüldü. Onu saleh bir birlikdən saleh bir adam öldürdü." Bu adamın hekayəsi məşhurdur". (əl-Cəvabus-Sahih Limən Bəddələ Dinəl-Məsih, 1/ 109)

Təbari Tarixində Feyruzun hekayəsini və onun Yeməndə qalıb bu şəxsi öldürmək fürsətini qiymətləndirməsi haqqında Nəbinin əmrinə tabe olduğunu və əl-Ansinin adamı kimi görünərək lazım olanı etdiyini bildirir. Çünki Nəbinin bəzi adamları əl-Ansi haqqında müşavirə üçün Mədinəyə dönmüşdürlər.

Təbari Dahhak bin Feyruza dayanaraq belə rəvayət edir:

"Vəbər bin Yuhannəs bizə Nəbidən bir məktub gətirdi. İçində dinimiz üzrə qalıb döyüşməmiz, Əsvədə ya sui-qəsd təşkil edilməsi ya da onunla vuruşulması və mərdlik və din sahibi olduğunu bildiyimiz hər kəsə bunu çatdırmaq əmr edilirdi. Biz də bunu etdik". Tarihut-Təbari, 2/248.

Nəbi Sallallahu Əleyhi və Səlləm Feyruzu tərifləmişdir. Bunların xəbərinin Nəbiyə Əsvədin öldürüldüyü gecə vəhylə bildirildiyi deyilmişdir. (Baxın: Age, 2/247 və Fəthul-Bari, 8/ 93)

Bu kəslərin Əsvəd əl-Ansiyə tabe olduqları kimi görünmələrinin onu öldürmək üçün olduğu müxtəlif siyər kitablarında sabitdir. Bu da buna bənzər şeylərin caiz olduğunu göstərər. Burada bu hadisənin dəlil olması ya təqriri sünnət ya da səhabənin icmasının olmasından irəli gəlir. Çünki səhabə bu hadisəni öyrənmiş lakin qarşı çıxmamışlar. Hər halda bu tətbiq Rəsulullahın Sallallahu Əleyhi və Səlləm "Hərb hiylədir" (muttəfəkun əleyhi) sözünün dairəsinə daxildir.

Bu nöqtədə mən deyirəm ki, mürtədlərin ordusuna, çökdürmə məqsədiylə girmək caizdir və şəriən caiz olduğu müddətcə, bu vəziyyət təkfirdə etibarlı bir maneədir. Belə bir işə yönələn kimsənin isə bu mövzuda harada üzürlü olduğunu və haralarda olmadığını bilməsi lazımdır. Heç bir şəkildə üzürlü olmadığı vəziyyətlərdən biri, bir Müsəlmanı öldürmək ya da öldürülməsini əmr etməkdir.

Abdulqadir bin Abdulaziz