سورة البقرة , 216... كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ

Rahmən və Rahim Allahın adı ilə

Son zamanlarda oxuyucularımız bizdən bir neçə dəfə Abdullah Abu Ömərin (Azər Misirxanovun) şəhadət xəbərinin doğru olub olmamasını soruşublar. Bu xəbər Azərbaycanda müsəlmanlara da kafirlərədə çatıb, lakin bu sual yenə də verildiyinə görə biz də bu haqqda yazmağı qərara aldıq. Bu həqiqətən belədir. Qardaşımız Abdullah öz cihad yolunu tamamladı və şəhidlərin sıralarına qatıldı. Onunla birlikdə 8 ya 9 nəfər digər azərbaycanlı mücahid bu yuksək dərəcəyə nail oldular, Allahın izni ilə. Allah onların cihad və şəhadətlərini qəbul etsin, gunahlarını bağışlasın, özlərini isə Firdövs Cənnətinə daxil etsi.

Allah yolunda öldürülənləri (şəhid olanları) heç də ölü zənn etmə! Əsl həqiqətdə onlar diridirlər. Onlara Rəbbi yanında ruzi (cənnət ruzisi) əta olunur. Onlar Allahın Öz mərhəmətindən onlara bəxş etdiyi nemətə (şəhidlik rütbəsinə) sevinir, arxalarınca gəlib hələ özlərinə çatmamış (şəhidlik səadətinə hələ nail olmamış) kəslərin (axirətdə) heç bir qorxusu olmayacağına və onların qəm-qüssə görməyəcəklərinə görə şadlıq edirlər. Onlar Allahdan gələn nemət və mərhəmətə görə, həm də Allahın möminlərin mükafatını puça çıxarmayacağına görə sevincək olurlar. Ali İmran, 169-171.

Eşiddik ki, Azərbaycanın hansı isə müxalifət partiyasına aid olan saytının yaydığı məlumata görə onlar Qurban bayramında kafir aviasiyasının bombardımanı altında qaldılar və şəhid edildilər. Lakin bizə daha çox etibar etdiyimiz mənbədən məlumat çatıb ki, Abu Ömər və qalan mücahidlər keçirdikləri hərbi əməliyyatların birində kafirlərin çox böyük qüvvələri ilə rastlaşdılar və müasirəyə düşdulər. Sonra isə ağır və acımasız qarşıdurmada düşmənə ciddi itki verərək şəhid edildilər. Allahu Təaladan bir daha onlara rəhmət etməsini, bizlərə isə şəhidlərmizin yolunu sürdürüb davam etməyimiz üçün kifayət qədər iman, səbr və güc diləyirik.

Allahdan dilədiyimiz bu son məsələ haqqında bir qədər ətraflı danışmağı zəruri hesab etdik. Anladığınız kimi, söhbət bu şərəfli yolu davam etdirib, onun güddüyü nəticəyə yaxınlaşmaqdan gedir. Doğrudan da şəhadət hər bir mücahid üçün əldə edə biləcəyi ən böyük uğur olsada, unutmamalıyıq ki, cihadın məqsədləri tək bundan ibarət deyil. Hətta onu deyə bilərik ki, cihad öz özlüyündə məqsəd deyil, lakin məqsədə aparan bir vasitədir. Məqsəd isə ilk və son olaraq Allah Azza və Cəllinin kəlamının hər şeydən uca olması, onun dininin yer üzərində hakim qılınmasıdır.

Fitnə (müşriklərin fitnəsi) aradan qalxana qədər və din (ibadət) ancaq Allaha məxsus edilənədək onlarla vuruşun. Bəqərə, 193.

Şəhadət və Firdövs bağları bu məqsədə aparan yolda canından keçənlərə mükafat olaraq bu məqsədin necə böyük məna və dəyər kəsb etdiyinin aydın meyyarıdır. Ona görə hər bir müsəlman və mücahid şəxsi qələbəsini düşünməklə yanaşı və ondan az olmayaraq ümümi işin uğurunu düşünməli və bu yolda israrlı və çalışqan olmalıdır. Çünki hər bir şəhid düşən qəhrəmanımız qazanır, lakin bizim üçün hər bir şəhid itkidir. Biz demək istəmirik ki, insanlar bu yolda fədakar olmamalıdır. Belə fikirlərdən Allaha sığınırıq.

Əksinə danışdığımız hal müsəlmandan daha çox dözüm, səbr və fədakarlıq tələb edir. Ən əsası da lazımınca Allahu Təalaya təvəkkül etməyi tələb edir. Bu məsələyə dair dediyimizin xülasəsi budur ki, döyüşərkən nə özünə nə düşməninə acımadan, arxaya baxmadan və Cənnəti təmənna edib döyüşəcəksən, döyüş arası isə tutduğun işləri və əsas məqsədə aparan yoldakı maneələri dəf etmək üçün təmkinli, ehtiyatlı və ciddi olacaqsan. Təəssüf olsun, təcrübə bunu göstərir ki, kafirlər çox zaman öz batillərində daha israrlıdılar, nəinki müsəlmanlar Allahın dininin hakim edilməsi işində.

Biz müsəlman və mücahid kimi formalaşdığımız və yetişdiyimiz dövrə nəzər salsaq görürük ki, o zaman Hicrət və Cihad mövzularını tam düzgün anlamamışıq. Elə indinin özündədə bunun şahidi ola bilərik. Hicrət mövzusuna gəldikdə bunun ilk növbədə küfrdən imana, münkərdən mərufa hicrət olduğunu unudub, hicrətin sırf yerdəyişmə yolu ilə gerçəkləşməsinin mümkün olduğunu sanırıq. Bunun zahiri də ondan ibarətdir ki, öz yaşadığın ölkəni hökmən tərk edib, cihad açıq şəkildə böyuk cəbhələr və ya partizan hərəkəti olaraq aparılan bölgələrə köçursən, bununla da öz Taqutunun rahat şəkildə inkişaf edərək güc toplamasına və daha da şiddətlənməsinə dolayısı ilə səbəb olursan.

Bəzi qardaşlarımız deyə bilər ki, bu məcburi haldır və yerində savaşa biləcək hər hansı bir təşkilatın və camaatın qurulması mümkün olmadığı üçün buna əl atılır. Lakin biz onu deyə bilərik ki, biz artıq bunların hamısını keçmişik və tək bir qənaətə gəlmişik: insanı cihad yoluna çıxaran onun iman və təqvası olsada, bu cihadı evindən çox uzaq bir yerdə etmək imanın və təvəkkülün zəifliyindəndir. Bu fikirimizi belə izah edə bilərik: şeytan insanın önündə olan maneələri qabardır və şişirdir. Müsəlman artıq onların aradan qaldırılmasının mümkünsüz olduğunu zənn edir və özü üçün daha rahat və məqsədyönlü saydığı hicrət yolunu seçir, ya da ki, bu halında ümümiyyətlə heçnə etməməsi üçün özünə üzr tapır.

Bu işdə təcrübəsi olan insanlar bizim fikirmizi təsdiq edə bilər ki, onlara ilk baxışda daha asan gələn başqa ölkəyə hicrət etmək əslində daha ağır və səmərəsiz, eyni zamanda mümkünsüz saydıqları öz ölkələrində qalıb və cihad edib güc toplamaq və camaat olaraq yetişib formalaşmaq daha məqsədəuyğun və faydalı olardı. Lakin bu yoldakı maneələrin aradan qalxması üçün tətbirlərin görülməsi yalnız hərəkət metodunu düzgün anlayıb həyata keçirməklə mümkün olardı.

Müsəlmanın bu yolda olan maneələrdən ailənin əmniyyəti, qrupun məxfiliyi, maddi, silah və ləvazimat təminatı problemi, hərbi hazırlıq, adamların sayının az olması və təcrübəsizliyi, müsəlmanların xüsusi xidmətlərə az qalsin Allaha aid olan sifətlərin vermələri ilə yanaşı tam ehtiyatsız və tədbirsiz davranışlarını qeyd etmək olar. Bunların hər birisi ciddi olsa da həll edilməsi mümkündür. Və nəqədər ağır olsada edilməlidir. Unutmaq lazım deyil ki, Allah möminlərin köməkçisidir, hər bir çətinlikdən sonra qullarına rahatlıq verir, yardımı isə möminlərin təqva, iman və təvəkkül səviyyəsi nisbətində artar ya azalar.

Çünki möminlərə kömək etmək bizə haqq olmuşdu. Rum, 47.

Şübhəsiz peyğəmbərlərimizə və iman edənlərə, həm dünya həyatında, həm şahidlərin şahidlik edəcəkləri gündə kömək edərik. Mömin, 51.

Nəhayət biz iman edənləri, düşmənlərinə qarşı dəstəklədik. Beləcə üstün gəldilər. Səff, 14

Bunlar Allahu Təalanın Sünnələridir, Quran və hədislərdə dəlilləri olduqca çoxdur. Allahın sözlərini (qanunlarını) dəyişdirə biləcək yoxdur. Ənam, 34.

Bizə qalan isə qaydası ilə təvəkkül edib mənhəc və metoda uyğun hərəkət etməkdir.

Sadaladığmız maneələrin ən əhəmiyyətlisi məxfilikdir. Qalan məsələlər bundan asılıdır və bu məsələlərin bəziləri üçün məxfilik vacib olduğu halda (ailə üzvlərinin, qrupun, işin əmniyyəti, təminat problemləri və s.) digərləri üçün məxfilik özü bir maneəyə çevirilir ( müsəlmanların dəvəti, tərbiyəsi, yeni üzvlərin tapılması və camaat olması, onların hərbi və digər hazırlıqları və s.). İstənilən halda saydığımız bu məsələlər tam məxfilik şəraitində həllini tapmalıdır. Hətta bu əlavə çətinlik (məsələn, zaman itirmək və işin ləng olması, lazımi sayda adamların toplana bilməməsi və s.) doğursa  belə əmniyyət və məxfilik rejiminə 100 % riayət edilməlidir.

Müsəlman cihad etməyi qərara aldıqdan sonra (halbuki günümüzdə hər bir müsəlmanın özünü bu qismdə görməməsi onun imanını böyük şübhə altına salır, bu halın nifaq olması Quran və Sünnə ilə sabitdir) hər bir şeydən əvvəl məxfiliyini və əmniyyətini düşünməlidir. Sual əmələ gələ bilər ki, müsəlman etiqadını gizləyərsə özünə kifayət qədər tərəfdar toplaması necə mümkün olar?

Bunun cavabı belədir:

Allahın möminləri dəstəkləyəcəyi vədi Quranla sabitdir. Demək ki, mücahidi istənilən şəkildə dəstəkləyəcək.

Adamların az olması, ələlxüsus ilk mərhələdə maneə deyil, əksinə mühüm olan bir şərtdir. Böyük sayda insanları bir sıraya toplamaq ancaq açıq çəkildə mümkündür, o isə mənasız və təhlükəli işdir. Çünki o yerdə ki, təzyiq yoxtur dəvət və çağırış nəticəsində həvəslənib önə çıxanların və sənin ətrafına toplaşanların bir hissəsi belə bir təzyiqlə rastlaşdığı zaman zəifçilik göstərib dala atacaq. Bir hissəsi isə haqlı olaraq belə açıq şəkildə davranmanın yalnış, faydasız və təhlükəli olduğunu düşünüb uzaqlaşacaq. Eyni zamanda sabit olan qardaşlar ifşa olacaq və nəzarətə alınaraq yararsız hala gələcəklər. Necəki bu bizim bu günlərdə məhkəməsi başlayan, onlardan əvvəl tutulan və şəhid olan qardaşlarla baş vermişdir.

Bir halda ki, ilk mərhələdə böyük işlər görmək imkanı onsuzda olmayacaq, işə çox adamın cəlb edilməsinə də ehtiyac yoxdur. Tədricən bunların hamısı Allahın izni ilə yerini tapacaq. Lakin cihad haqqında söhbətlərdə, cihad mövzusuna həsr edilmiş məclis və yığıncaqlarda iştirak etmək ilə savaşan, Allah yolunda öldürüb oldürülən və həyat üçün real təhlükə ilə üzləşən balaca dəstədə üzv olmaq eyni deyil. Belə halda müsəlmanlar vəziyyətlərinə və davranışlarına daha ciddi və tənqidi yanaşacaqlar.

Sözümüzün canı odur ki, bütün digər məsələlər real savaşla yanaşı getməlidir. Belə olarsa yalnız həqiqi əhəmiyyəti olan işlərlə məşqul olub mənasız və faydasız hərəkətlərə (o cümlədən çayxanada tam heyyətdə şura və məclislərin keçirilməsi, ən məxfi söhbətlərin və layihələrin ümümi şəkildə edilməsi, 20-30 nəfərin bir yerdə məşq etməsi, kəskin süjetli və doyüş kinolarının qəhrəmanları kimi geyinmək və rəftar etmək, qonun-qonşu, qohum-əqraba, çin alverçiləri (müşrikdilər axı!) və digərləri ilə üz-göz olmaqla Bəranı həyata keçirmək və hətda bir birini cahilcəsinə haqqsız təkfir etmək kimi həddi aşmaq və s.) girişməyib ehtiyatla, ifşa olmadan, xırda addımlarla irəliləmək  və Tağutlara zərbələr endirərək həqiqi cihad edən topluma çevirilmək mümkündür.

Həmçinin mühüm olan ailənin əmniyyəti məsələsi də məxfiliklə əlaqəlidir. Çünki müsəlmanların bir çoxu məhs elə bu səbəblə öz Tağutunu rahat buraxıb hicrət edir ki, həm özü fərz ibadətini yerinə yetirsin, həm ailəsi əmniyyətdə olsun. Lakin bilmir ki, bu bir istiqamətdə olan biletdir. Çünki geriyə qayıdan kimi, Tağutun köpəkləri onu elə ailəsi ilə təhdid edib içəri basacaqlar.

Bunların hamısı başımıza gəlib. Bizdən sonrakıların özünü qoruması üçün kifayət qədər misallar var. Necəki, bir qardaşın zövcəsinin çantasına narkotik atıblar, qardaş isə məcbur olub bu işi öz üzərinə götürüb. Və ya bir mücahid dəstəsinin əmirinin zövcəsini hamiləikən yaxud qucağında südəmər körpəciklə  həbs edib 3 gün ac-susuz saxlayıb əmiri təslim olmağa məcbur ediblər.

Belə halda edəcək bir neçə variant var. Ya ailəni unudub hicrət edib şəhid olana qədər bir müddət savaşacaqsan, ya da ki ümümiyyətlə bu fərzi tərk edəsən (Nauzubilləh!!!). Hər iki halda “doğma” Tağutumuz çox məmnun qalacaq, onun elə istədiyi də odur. Təəssüf ki, buna nail də ola bilib – uğurla Qafqaza və Əfqanistana azərbaycanlı mücahidlərin “eksportu” gedir. “Bizim” Tağut isə gündən günə bərkiyir və müsəlmanlara qarşı savaşan qərbli kafir “əmiuşaqlarına” bacardığı dəstəyi verir (İslamı boğmaqla, mücahidlərini təhvil verməklə, əsgərini göndərməklə, neftlə, həmrəyliyini bildirməklə və s.).

Başqa bir yol isə işi elə məxfi təşkil etmək ki, nə səndən şübhələnən olmasın, nə də ailəni girov edən. Yollar çoxdur, gərək özünə uyğun bir şey fikirləşəsən. Yeni evlənirsənsə dinsiz qaynananın tələblərinə ramən zaksdan keçməmək və evlənməyini elan etməmək, əgər səni “radikal” kimi çoxda tanıyan yoxdursa “boşanmaq” (əks halda bunun mənası olmayada bilər), subaysansa evlənməmək (əgər evliliyin səni cihaddan yayındıracağından qorxursansa) və s. Ən əsası da sənin mücahid kimi tanınmamağındır. Sözsüz ki, bunlar hamısı sadəcə səbəblərdir. Onsuzda ailə ilə imtahan edilmək haqqında Allahın vəddi var. Və hər nə baş versədə bu imtahana səbr etməyin və yolundan dönməməyin gərəkir. Bunun üçün Allahdan daima yardım diləməkdə olmalısan və unutmamalısan ki, bütün dünyada sənin müsəlman qardaşlarının ailələri yalnız dinlərinə görə daha şiddətli əziyyət, rəzillik və zülmə məruz qalırlar.

Bilin ki, mal-dövlətiniz və övladınız sizin üçün (Allah qarşısında) ancaq bir imtahandır. Ən böyük mükafat isə məhz Allah yanındadır! Ənfal, 28.

Əlbəttə, Biz sizi bir az qorxu, bir az aclıq, bir az da mal, can (övlad) və məhsul qıtlığı ilə imtahan edərik. (Ya Rəsulum! Belə imtahanlara) səbr edən şəxslərə müjdə ver! Bəqərə, 155.

Xülasə, sənə lazım olan özün kimi düşünüb səbrli, düşüncəli, təqva və imanlı, eyni zamanda dünya sərişdəsi (bəzən cahillikdə əldə edilən “caili” keyfiyyətlər, hərbi hazırlıq dünyavi təhsil və geniş dünya görüşü və qohumluq, dostluq əlaqələri böyük fayda verə bilər) olan 2-3 nəfər müsəlmandır. Bunlarla qurduğun münasibətlərini digər insanlara bildirməmək və imkan daxilində onlarla zahirən  bilavasitə əlaqəli olmamağın məsləhətlidir.

Bu heyyətlə zaman itirmədən hazırlığa başlamalısan və burada mühüm olanı bu hazırlığın “hərəkətlə” eyni zamanda getməsidir. Bizim qardaşlardan bəziləri silah da, pul da, adam da topladıqdan dərhal sonra hamısı tutuldu. Və bunun səbəbi yuxarıda qeyd etdiklərimizin cəmi idi. Bu işdə tələsməməklə yanaşı mühüm olan məqamı əldən verməmək də lazımdır. Yəni hazırlıq səviyyəsinə və qüvvəyə uyğun olan əməliyyatlardan başlamaq, özüdə bu işi ləngitməmək lazımdır.

Çünki təcrübə tədricən əldə edilir. Təcrübəsiz insan isə əlindəki böyük imkanlardan faydalana da bilmir. Və ya hazırlığa önəm verməklə məxfiliyi əldən buraxıb iflasa uğraması mümkündür. Böyük hazırlıqlar istər istəməz kafirlərin diqqətini cəlb edir, xüsusən də camaat məxfi olmadığı halda.

Hazırlıq və güc toplamaq dində mühüm rol oynayır.

Onlara (düşmənlərə) qarşı gücünüz çatdığı qədər qüvvət və cihad üçün bağlanıb bəslənən atlar hazırlayın. Ənfal, 60.

Və hətta xalis imanın şərti olaraq bildirilir.

Əgər onlar (münafiqlər cihada) çıxmaq istəsəydilər, ona hazırlıq görərdilər. Tövbə, 46.

Hər bir müsəlmanın buna yetərincə önəm verməsi gərəkir. Lakin güc toplamağı münafiq Rinatın və ona bənzər zındıqların düşündüyü kimi (təyyarələr, tanklar, toplar və s.) əlçatmaz bir şey olduğunu sanıb Allah yolunda çabaları tərk etmək nifaqdan gələn bir şeydir və heç bir möminə yaraşmaz.

Bu işdə təcrübəsi və məlumatı olan biriləri kimi deyə bilərik ki, Qafqazda şəhər şəraitində hərəkət edən mücahidlərin fiziki və hərbi hazırlığı heçdə kafirlərin bunu göstərməyə çalışdığı kimi  yüksək peşəkər, xüsusi təyinatlı hərbiçi kadrların səviyyəsi deyil. Lakin bu hazırlıq onlara kifayət edir ki, həmin o dediyimiz “peşəkarlari” qabağına qatıb qovsunlar. Adətən bu qardaşlar ixlaslı, dəliqanlı yeniyetmələr olur ki, bunlar qafqazlıların çoxuna xas olan fiziki sağlamlıq və silaha meyillilik ilə seçilirlər. Hərbi hazırlıqları isə atıcı silahlardan istifadə və ən sadə partlayıcı qurğuların düzəltmək bacarığı ilə məhdudlaşır.

Bu o demək deyil ki, bu səviyə ilə kifayətlənmək olar, əksinə kafirlərin etdiyindən qat-qat artıq israrlı və çalışqan olaraq öz üzərində işləmək zəruridir. Lakin bu onu göstərir ki, minimum olaraq mücahidə bu yetər. Beləliklə kimsə özünü belə bəhanələrlə aldadmasın, çünki bu bəhanələrin dünyada keçərli olmadığı ap-aydındır. Qaldıki, Axirətdə bu səbəblərin nə dərəcədə əhəmiyyət kəsb edəcəyi və üzr olaraq keçərli olacağı yalnız Qiyamət Gününün Sahibinə məlumdur.

Mücahidlərin əldə etdikləri silahlara gəldikdə isə, onların əsas silahı dua və təvəkküldür. Sonra isə adi avtomat, tüfəng və tapançadır. Bunların bir hissəsi pulla alınır, qalanı isə qənimətlə əldə edilir. Biz nəzərdə tutduğumuz kiçik dəstə üçün böyük arsenal lazım deyil. İstixarə namazını qılıb, bir balaca ağıl işlədərək onu əldə etməyin planını cızıb hazırlamaq olar. Sonra isə iman, yəqinlik və duadan qaynaqlanan mərdlik və cəsarətlə bu planı həyata keçirmək gərəkir. Nəticə isə onsuzda Allah Azza və Callinin əlindədir.

Təkrarlanaraq onu demək istəyirəm ki, bu günə qədər bizim qardaşların səylərinin uğursuz olmasının əsas dünyavi səbəbi məxfilik metoduna lazımi şəkildə əməl etməmələri olmuşdur.

Davamı var...